Korekta: FILioza C.G.P. 2013
.:: WYROK W NORYMBERDZE ::.
Nie wiedziałem, że jest aż tak źle.
Wystarczy kilku podpalaczy i te stare budynki spłoną jak celofan.
Jest mur, który oddziela starą część Norymbergi od nowej.
Sięga jeszcze lat... Jak stary on jest, Schmidt?
- Z 1219 roku, sir. - 1219 roku.
To tutaj Naziści świętowali podczas swoich wieców, prawda?
Wszyscy tutaj bywali. Hitler, Goebbels, cała banda.
Tysiące, z całych Niemiec.
Czy musi on tak głośno trąbić?
Nie ma potrzeby tak głośno trąbić, Schmidt.
- Oboje znacie swoje obowiązki? - Tak.
Jesteśmy na miejscu. Odrobina starych Niemiec.
- Senatorze Burkette. - Kapitanie Byers, to jest Sędzia Haywood.
- Byers będzie pańskim doradcą. - Kim?
Urzędnikiem, przewodnikiem, łącznikiem. Kimkolwiek pan zechce.
To będzie pański personel, pan i pani Halbestadt.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Dzień dobry, panie sędzio.
- Witamy. - Schmidta, swojego szofera, już pan poznał.
Jestem do pańskich usług, kiedy tylko będzie mnie pan potrzebował. W dzień i w nocy.
Dziękuję.
Pokażmy panu resztę domu, Dan.
Jesteśmy w holu.
Salon. Gabinet jest tam.
Na tym piętrze są dwie sypialnie, trzy na górze.
Część mebli to antyki, a część należy do armii Stanów Zjednoczonych.
Pianino wygląda na używane, ale to genueński Bechstein.
- Ładny widok, prawda, sir? - Tak.
Senatorze, naprawdę nie potrzebuję tego wszystkiego.
Jeśli rząd Stanów Zjednoczonych coś robi, robi to porządnie.
- Kto tu wcześniej mieszkał? - Ważny nazistowski generał i jego żona.
Czy jest coś jeszcze, co sędzia Haywood powinien wiedzieć?
- Sir, ma pan jakieś pytania? - Tak, tak.
- Ukończył pan West Point, prawda? - Tak.
- Jak ma pan na nazwisko? - Harrison. Harry.
Więc, posłuchaj, Harry.
Ja nie ukończyłem West Point, a cała ta formalność mnie przytłacza.
Stawia mnie to w kłopotliwej sytuacji. Czy byłoby dla ciebie dużym odstępstwem od zasad,
jeśli zwracałbyś się do mnie sędzio lub Dan?
Dobrze, sędzio. Wszystkie nasze zakupy robimy w wojskowej kantynie.
W lokalnych sklepach nie ma wystarczającej ilości jedzenia. Szofer wie gdzie to jest.
To jest kopia aktu oskarżenia w sprawie.
- Dzięki. - Mam nadzieje, że będzie tu panu wygodnie, sir.
Kapitanie, myślę, że wszystkim mieszkańcom stanu Maine byłoby tu wygodnie.
Jeśli będzie pan czegoś potrzebował, to moje biuro jest obok pańskiego.
- Dziękuję. - Senatorze.
Uważasz, że potrzebuję aż troje służących? Czuję się jak cholerny idiota.
Cóż, pomagają tobie, tak samo jak ty im. Widzisz, oni przynajmniej mają co jeść.
Więc potrzebuję troje służących.
Dobrze mieć tutaj człowieka twojego pokroju, Dan.
Pewnie. Byłem jedynym człowiekiem w Ameryce, który nadawał się do tej roboty.
Senatorze, wiesz, że nie byłem pierwszy na liście, nawet nie 10.
- Ty to wiesz i ja to wiem. - Co masz na myśli?
Spójrzmy prawdzie w oczy.
Hitler nie żyje, Goebbels nie żyje, Göring popełnił samobójstwo.
Teraz poddajemy osądowi lekarzy, biznesmenów i sędziów.
- Niektórzy są przekonani, że nie powinni być osądzeni. - Więc?
Brakuje kandydatów do tej roboty.
Musiał pan pokonać lasy Maine, żeby znaleźć takiego wieśniaka jak ja.
- Mam nadzieję, że nie żałujesz, że przyjechałeś. - Nie, nie żałuję.
Chciałem, aby wiedział pan, że wiem, gdzie pochowane są ciała.
Nie, myślę, że procesy powinny trwać nadal.
Szczególnie procesy niemieckich sędziów. Mam nadzieję, że jestem na to gotów.
Na pewno jesteś.
Odpocznij. Naciesz się tym miejscem, póki możesz.
- Wkrótce będziesz bardzo zajętym człowiekiem. - Dziękuję, senatorze.
Do jutra, sędzio.
Możemy, zabrać je na górę?
O, tak, dziękuję.
- Proszę, mogą ją wziąć. - Nie, proszę pozwolić mi ją wziąć. Proszę.
Zaczyna się.
Trybunał wznawia obrady.
Boże pobłogosław Stany Zjednoczone i członków tego trybunału.
Trybunał postawi teraz w stan oskarżenia oskarżonych.
Proszę ustawić mikrofon przed oskarżonym Emilem Hahnem.
Emil Hahn, czy reprezentuje pana adwokat w tym procesie?
Niewinny.
Pytanie brzmiało: czy reprezentuje pana adwokat?
Reprezentuje.
Jak odnosi się pan do zarzutów przedstawionych w akcie oskarżenia przeciwko panu,
winny czy niewinny?
Niewinny we wszystkich zarzutach.
Friedrich Hofstetter,
czy reprezentuje pana adwokat w tym procesie?
- Reprezentuje. - Jak się pan odnosi: winny czy niewinny?
Niewinny.
Może pan usiąść.
Werner Lampe.
Czy reprezentuje pana adwokat w tym procesie?
Adwokat?
Tak, tak, oczywiście, reprezentuje.
Jak odnosi się pan do zarzutów, winny czy niewinny?
Niewinny.
Może pan usiąść.
Ernst Janning.
Ernst Janning, czy reprezentuje pana adwokat w tym procesie?
Ja reprezentuje oskarżonego, Wysoki Sądzie.
Jak odnosi się pan do zarzutów przedstawionych
w akcie oskarżenia przeciwko panu, winny czy niewinny?
Wysoki Sądzie, mogę zwrócić się do sądu?
Oskarżony nie uznaje autorytetu tego trybunału
i chce wnieść oficjalny protest.
Prośba o uniewinnienie zostanie odnotowana.
Oskarżenie może zaczynać.
Powoli i spokojnie, Junior.
Sprawa jest nietypowa, ponieważ oskarżonym przedstawiono zarzut
popełnienia morderstwa, którego dopuścili się w imię prawa.
Ci mężczyźni, wspólnie, wraz ze swoimi zbiegłymi kolegami,
są odpowiedzialni za to co stało się ze sprawiedliwością w trakcie istnienia III Rzeszy.
Oskarżeni sprawowali urząd sędziego podczas okresu istnienia Trzeciej Rzeszy.
Teraz wy, Wysoki Sądzie, jako sędziowie zasiadający na ławie,
wydacie osąd sędziów zasiadających na ławie oskarżonych.
I tak powinno być.
Tylko sędzia wie, że ważniejsza niż sąd jest sala sądowa.
To proces i duch.
To jest dom prawa.
Oskarżeni wiedzieli o tym. Dobrze znali sale sądowe.
Siedzieli w swoich czarnych togach i zniekształcali, wypaczali,
niszczyli sprawiedliwość i prawo w Niemczech.
Proszę, aby oskarżenie mówiło trochę wolniej.
- Tłumacze nie nadążają za panem. - Przepraszam, Wysoki Sądzie.
Zniekształcali, wypaczali,
niszczyli sprawiedliwość i prawo w Niemczech.
Z całą pewnością można powiedzieć, że dopuścili się wielkiej zbrodni.
Ale oskarżenie nie wezwało oskarżonych, aby odpowiedzieli
za pogwałcenie tego, co gwarantuje konstytucja, czy wstrzymywanie procesów prawnych.
Oskarżenie wezwało ich, aby odpowiedzieli za morderstwa,
brutalność,
torturowanie,
okrucieństwo.
Współpracowali oni z przywódcami Trzeciej Rzeszy,
którzy są odpowiedzialni za najbardziej straszne, najbardziej wyrachowane,
najbardziej druzgoczące przestępstwa w historii całej ludzkości.
Są może nawet bardziej winni, niż niektórzy z nich,
ponieważ swoją dojrzałość osiągnęli na długo wcześniej, zanim Hitler urósł w siłę.
Ich umysły nie były wypaczone we wczesnym wieku przez nazistowskich nauczycieli.
Zetknęli się z ideologią III Rzeszy jako wykształcone dorosłe osoby,
kiedy najbardziej powinni byli docenić sprawiedliwość.
Tutaj otrzymają oni sprawiedliwość, której odmówili innym.
Zostaną osądzeni zgodnie z dowodami przedstawionymi na tej sali sądowej.
Oskarżenie nie ma nic więcej do dodania.
Herr Rolfe rozpocznie wystąpienie obrony.
To nie tylko wielki zaszczyt...
ale również wielkie wyzwanie...
dla adwokata...
móc wspierać ten trybunał w jego zadaniu.
Cały cywilizowany świat
będzie bacznie przyglądał się temu, co tu robimy.
To nie jest zwyczajny proces
wykraczający poza ogólnie przyjęte prowincjonalne bariery.
Cel tego zaprzysięgłego trybunału
jest obszerniejszy niż dokonanie zemsty na kilku osobach.
Ma on zdecydować o poświęceniu dla świątyni sprawiedliwości.
Ma on zdecydować, jak znaleźć klucz do sprawiedliwości, a cały świat będzie odpowiedzialny za to.
Z czego ten klucz ma się składać?
Ma składać się
z jasnej, uczciwej oceny odpowiedzialności za zbrodnie,
zawartej w akcie oskarżenia, przedstawionego przez oskarżenie.
Wielki amerykański prawnik, Oliver Wendell Holmes powiedział,
że "Odpowiedzialności nie można tylko szukać w dokumentach,"
"czy w wykonywanych zawodach"
"Można ją znaleźć rozważając polityczną lub społeczną naturę."
"Można ją znaleźć, przede wszystkim w ludzkich charakterach."
Jaki charakter ma Ernst Janning?
Przedstawię państwu pokrótce jego życie.
Urodził się w 1885 roku.
Tytuł doktora prawa otrzymał w roku 1907.
Urząd sędziego we Wschodnich Prusach objął w roku 1914.
Po I wojnie światowej był jednym z liderów Republiki Weimarskiej
i jednym z twórców jej demokratycznej konstytucji.
W przeciągu tych lat uzyskał międzynarodową sławę,
nie tylko dlatego, że był świetnym sędzią, ale również jako autor książek,
które nadal są używane na uniwersytetach na całym świecie.
Ministrem Sprawiedliwości Niemiec został w 1935 roku.
Jeśli Ernst Janning zostanie uznany winnym,
pewne wątki muszą zostać poruszone.
Sędzia nie tworzy prawa.
Przestrzega prawa swojego kraju.
Stwierdzenie: "Mój kraj, dobrze czy źle",
zostało wyrażone przez wielkiego amerykańskiego patriotę.
Odnosi się ono również do niemieckich patriotów.
Czy Ernst Janning powinien przestrzegać prawa swojego kraju?
Czy powinien odmówić przestrzegania go i stać się zdrajcą?
To jest sednem sprawy w podstawie tego procesu.
Obrona również chce odnaleźć odpowiedzialność,
jak i oskarżenie.
Tak jak Ernst Janning, którego ten proces dotyczy.
Jak również niemieckie społeczeństwo.
Trybunał odracza rozprawę.
Tak.
Jeśli nie macie nic przeciwko, Byers może ułożyć te akta później.
Pułkownik Lawson wygłosił cholernie dobrą przemowę, prawda?
Jestem ciekawy czy ci ludzie na ławie oskarżonych mogą być odpowiedzialni
za te wszystkie rzeczy zawarte w akcie oskarżenia.
Jestem tu od dwóch lat. Po tym czasie zrozumiesz,
że odpowiedzialność nie polega na skaleczeniu się i opatrzeniu rany.
- Chłopaki, gdzie się wybieracie na weekend? - Jedziemy z żoną do Liege.
Nie ma nic ciekawego w Liege. Byłem tam.
Mój syn służył w 101.
Jest pochowany na amerykańskim cmentarzu pod Liege.
- Przepraszam. - Nic nie szkodzi.
Do zobaczenia w poniedziałek, Dan.
- Idziesz ze mną? - Nie, zaczekam jeszcze chwilę.
Czekam na akta, które ma mi przynieść Byers.
Dobra.
- Oto akta o które pan prosił, sir. - Dziękuję.
Kapitanie, czy myśli pan, że mógłby załatwić mi kopię książek, które napisał Ernst Janning?
- Tak się składa, że mamy kilka. - Chciałbym je wszystkie.
Chciałbym również kopię Konstytucji Weimarskiej. Może pan to dla mnie zrobić?
- Tak, oczywiście. - Dziękuję.
- Jak długo pan tu jest, kapitanie? - Dwa lata.
- Dwa lata, to kawał czasu. - Tak, sir.
- Ma pan jakichś przyjaciół? - Pewnie.
- Niemieckich przyjaciół? - Tak.
- Dziewczynę? - Tak.
Jej rodzice byli Nazistami, a ona miała 8 lat kiedy to wszystko się zaczęło.
- Nie pytałem o to. - Ale może pan o tym myślał.
To normalne myśleć o tym.
Pomyślałem, że jeśli ktokolwiek miałby ją indoktrynować, równie dobrze mogę to być ja.
- Chciałby pan coś jeszcze? - Nie. Myślę, że przejdę się po mieście.
Proszę iść do starej części na piwo i kiełbasę.
Dziękuję.
- Mówi pani po angielsku? - Tak, trochę.
- Co ona powiedziała? - Powiedziała: "Do widzenia, dziadku."
- Dobrze pana traktują? - Tak. Traktują mnie dobrze.
Nadal mamy przyjaciół, którzy mają kontakty w amerykańskich władzach.
- Mogę ich powiadomić, jeśli tak nie jest. - Traktują mnie dobrze.
Doktorze Janning, oboje jesteśmy w niezręcznej sytuacji.
Wiem, że nie chciał pan, abym był pańskim adwokatem.
Wiem, że nie chciał pan nikogo.
Ale muszę o czymś panu powiedzieć. Wysłucha mnie pan?
Tak.
Zamierzam reprezentować pana z całkowitą godnością.
Nie zamierzam apelować o zrozumienie,
prosić o zmniejszenie wyroku, zdając się na łaskę sądu.
Zagramy zgodnie z ich zasadami.
Zobaczymy, czy będą mieli odwagę siedzieć i poddać osądowi człowieka takiego jak pan.
Według mnie,
najważniejszym elementem sprawy są wyroki sterylizacji,
i sprawa Feldenstein-Hoffman.
Doktorze Janning,
chcę, aby pan o czymś wiedział.
Podziwiam pana od kiedy zacząłem studiować na uniwersytecie.
Dlatego, że myślałem, że będę mógł osiągnąć
choć część z tego, co pan dokonał.
To pomogło mi przetrwać wojnę.
Był pan autorytetem dla wielu z nas.
To wszystko, Herr Rolfe?
- Tak. - Dziękuję.
Doktorze Wieck, czy zna pan oskarżonego Ernsta Janninga?
Tak, znam go.
Proszę powiedzieć nam w jakich okolicznościach pan go poznał?
Pracowaliśmy razem w Ministerstwie Sprawiedliwości od 1929 do 1935 r.
- Czy znał go pan przed tym? - Tak, był moim studentem prawa.
- Dobrze go pan znał? - Tak.
- Był pana protegowanym? - Tak.
- Dlaczego? - Był człowiekiem o dużej inteligencji.
Był człowiekiem urodzonym z zadatkami na dokonywanie wielkich czynów.
Doktorze Wieck,
czy mógłby pan powiedzieć nam, z własnego doświadczenia,
o pozycji sędziego niemieckiego przed objęciem władzy przez Adolfa Hitlera?
Pozycja sędziego była całkowicie niezależna.
Proszę teraz opisać sytuację jaka nastąpiła,
po objęciu władzy przez Narodowy Socjalizm w 1933 r.
Sędziowie stali się zależni od czynników zewnętrznych, które wpływały na sprawiedliwość.
Byli zależni od tego co jest konieczne dla bezpieczeństwa kraju.
- Mógłby pan to wytłumaczyć, proszę? - Priorytetem sędziów
było karanie aktów przeciwko państwu,
później dopiero obiektywne rozpatrywanie sprawy.
Jakie jeszcze nastąpiły zmiany?
Prawo do apelacji zostało zniesione.
Sąd Najwyższy Rzeszy został zastąpiony ludźmi w specjalnych sądach.
Prześladowanie rasowe stało się wówczas sprawą legalną.
Co było tego rezultatem?
Rezultatem?
Rezultatem tego było przekazanie sprawowania sprawiedliwości
w ręce dyktatury.
- Doktorze Wieck... - Pułkowniku Lawson, chciałbym zadać kilka pytań.
Czy prawnicy wnieśli protest przeciw pozbawieniu ich niezależności?
Kilku to zrobiło. Ci którzy to zrobili zrezygnowali lub zostali do tego zmuszeni.
Inni przystosowali się do nowej sytuacji.
Myśli pan, że sądownictwo było świadome konsekwencji tych zmian?
Na początku, może nie.
Później stało się to jasne dla każdego kto miał oczy i uszy.
Dziękuję.
Mógłby opisać nam pan zmiany w prawie kryminalnym?
Jego charakter zawsze zwiększał rozbuchanie kary śmierci.
Wyroki były wydawane przeciwko oskarżonym
tylko dlatego, że byli Polakami, Żydami lub politycznie niepożądani.
Statut Narodowego Socjalizmu zawierał:
wymóg sterylizacji tych, którzy byli sklasyfikowani jako aspołeczni.
Czy wymagano, aby sędziowie nosili charakterystyczny znak na ich togach w 1935 r.?
Nazwali go "Dekretem Führera".
Nakazywał on sędziom nosić insygnia swastyki na ich togach.
- Czy nosił pan te insygnia? - Nie.
Czułbym się zawstydzony, gdybym je nosił.
- Czy złożył pan rezygnację w 1935 roku? - Tak, sir.
Czy Ernst Janning nosił swastykę na swojej todze?
Tak.
To wszystko. Dziękuję.
Herr Rolfe.
Herr Justizrat doktor Wieck.
Użył pan sformułowania: "konieczne dla bezpieczeństwa państwa".
Mógłby pan przedstawić sytuację w Niemczech,
kiedy Narodowy Socjalizm doszedł do władzy?
Jaką sytuację?
Czy powiedziałby pan, że panował wówczas powszechny głód?
Tak.
- Czy powiedziałby pan, że panowało wewnętrzne niezadowolenie? - Tak.
- Istniała wtedy Partia Komunistyczna? - Tak.
- Czy była trzecią największą partią w Niemczech? - Tak.
Powiedziałby pan, że Narodowy Socjalizm doprowadził do polepszenia się sytuacji?
Tak, ale za dużą cenę, i...
Proszę ograniczyć się do odpowiadania tylko na zadane pytania.
Czy wówczas było możliwe, aby sędzia mógł nie nosić swastyki,
i jednocześnie robić wszystko to, co było najlepsze dla państwa?
Nie. Było to niemożliwe.
Doktorze Wieck,
nie pracował pan w wymiarze sprawiedliwości w latach od 1935 do 1943,
z powodu własnej decyzji.
Czy możliwe jest, że pańskie spojrzenie na wymiar sprawiedliwości może być zniekształcone?
Nie, nie jest.
Dlaczego zeznaje pan o zmianach wymiaru sprawiedliwości, jeśli tam pana nie było?
Mam wielu przyjaciół w wymiarze prawnym.
Były gazety i książki.
Z gazet i książek?
Rozumiem.
Doktorze Wieck, stwierdził pan, że statut Narodowego Socjalizmu
zawierał wymóg stosowania sterylizacji.
Jest pan świadom tego, że sterylizacja nie została wymyślona przez Narodowy Socjalizm,
ale była stosowana lata wcześniej jako broń
w przypadkach osób umysłowo chorych i kryminalistów?
Tak, jestem tego świadom.
Jest pan świadom, że ma obrońców pośród obywateli w innych krajach?
Nie jestem ekspertem w tej dziedzinie prawa.
Proszę więc pozwolić mi coś panu przytoczyć.
Jest to opinia Sądu Najwyższego,
podtrzymująca istnienie takiego prawa w innych krajach.
Cytuję:
"Niejednokrotnie widzieliśmy jak publiczny dobrobyt"
"wpływał na życie najlepszych obywateli."
"W rzeczy samej byłoby dziwne, jeśli nie wpływałoby to"
"na tych, którzy korzystali z siły państwa dzięki poświęceniu,"
"aby zapobiec naszemu pochłonięciu przez niekompetencję."
"Lepiej będzie, jeśli zamiast czekania na dokonanie zbrodni przez potomka degenerata,"
"albo pozwolenia głodować komuś z powodu jego choroby umysłowej,"
"społeczeństwo zapobiegnie ich rozmnażaniu, przez użycie środków medycznych."
"Trzy pokolenia ludzi niedorozwiniętych umysłowo wystarczą."
- Zna to pan, doktorze Wieck? - Nie, sir, nie znam.
W sumie nie ma szczególnego powodu, dla którego miałby to pan znać.
Jest to opinia pokazująca stosowanie prawa sterylizacji w stanie Wirginia,
Stanów Zjednoczonych Ameryki, napisana przez wielkiego amerykańskiego prawnika
Sądu Najwyższego, Olivera Wendella Holmesa.
Teraz, doktorze Wieck,
na podstawie tego, czego się pan dowiedział,
czy nadal twierdzi pan, że sterylizacja była przedmiotem polityki Narodowego Socjalizmu?
Tak, nadal tak twierdzę,
ponieważ nigdy wcześniej nie była używana jako broń przeciwko politycznym oponentom.
Czy zna pan sprawę,
w której ktoś został poddany sterylizacji z powodów politycznych?
- Wiem, że takie rzeczy miały miejsce. - Nie tak brzmiało pytanie.
Proszę odpowiedzieć na pytanie. Zna pan jakąś sprawę?
Nie znam żadnej konkretnej sprawy ani konkretnej daty.
Pytam pana czy ma pan jakieś informacje z pierwszej ręki, osobistą wiedzę o takiej sprawie?
Nie, nie mam takiej wiedzy.
Dziękuję.
Doktorze Wieck.
Czy jest pan świadom zarzutów zawartych w akcie oskarżenia przeciwko Ernstowi Janningowi?
Tak, jestem.
Czy może pan szczerze powiedzieć, że jest za nie odpowiedzialny?
Tak, mogę.
Czy uważa się pan za wolnego od odpowiedzialności?
Tak, uważam.
Doktorze Wieck, przysięgał pan lojalnie służyć społeczeństwu w 1934 r.?
Sprzeciw, Wysoki Sądzie.
Świadek nie musi odpowiadać na to pytanie. Proces nie jest przeciwko niemu.
Jest to proces przeciwko całym Niemcom.
Ten trybunał postawił je w tym procesie, gdy oskarżył Ernsta Janninga.
Jeśli mamy odnaleźć odpowiedzialność, musimy spojrzeć na to z szerszego punktu widzenia.
Sprzeciw oddalony.
Czy w 1934 r. przysięgał pan lojalnie służyć społeczeństwu?
- Wszyscy to robili. - Nie interesują nas wszyscy.
Interesuje nas, czy pan to zrobił.
Może pan przeczytać tę przysięgę z prawniczej gazety, z marca 1933 r.
"Przysięgam, że podporządkuję się przywódcy Rzeszy Niemieckiej i Ludu, Adolfowi Hitlerowi,"
"że będę lojalny wobec niego, że będę przestrzegał prawa,"
"że będę sumiennie wykonywał moje obowiązki, tak mi dopomóż Bóg."
Każdy składał tę przysięgę.
To był obowiązek.
Tak.
Jest pan przewidującym człowiekiem, doktorze Wieck. Mógł pan przewidzieć co się stanie.
Mógł pan przewidzieć, że Narodowy Socjalizm doprowadzi Niemcy do upadku.
"Było to jasne dla każdego kto miał oczy i uszy."
Nie zdawał pan sobie sprawy, co by się stało,
gdyby pan i inni panu podobni, odmówili złożenia przysięgi?
Oznaczałoby to, że Hitler nie zdobyłby nigdy władzy absolutnej!
Dlaczego pan tego nie zrobił? Doktorze Wieck, dlaczego pan tego nie zrobił?
Mógłby nam to pan wytłumaczyć?
Czy miało to jakiś związek z pańską emeryturą? Czy znaczyła dla pana więcej, niż pańska ojczyzna?
Wysoki Sądzie, wnoszę sprzeciw przeciwko całej linii pytań
i proszę o usunięcie ich z akt sprawy.
Zadaniem oskarżenia jest znalezienie odpowiedzialności.
- Wysoki Sądzie, składam sprzeciw. - Oskarżenie nie chce znaleźć odpowiedzialności?
Chodzi o coś więcej niż odpowiedzialność za złożenie przysięgi lojalności i pan o tym wie!
W rzeczy samej!
- Spokój. - Jednej rzeczy, niemiecka maszyna,
z jej monumentalną wydajnością, nie byłaby w stanie zniszczyć!
- Spokój! - Wszystkich ofiar!
Więcej ofiar niż świat zna, a te będą przychodziły do tej sali sądowej.
Spokój! Spokój!
Trybunał upomina obu adwokatów. Takie zachowanie nie będzie więcej tolerowane.
Nie znajdujemy się tu, aby słuchać takich wybuchów, ale by przestrzegać sprawiedliwości.
- Wysoki Sądzie, składam sprzeciw. - Sprzeciw oddalony.
Świadek jest wolny.
- Czytaliście kiedyś jakąś książkę napisaną przez Janninga? - Nie, nie przypominam sobie.
- "Znaczenie prawa". - Jaka jest? Interesująca?
Wszystkie książki Janninga są interesujące.
Są obrazem czasów, nadziei, aspiracji.
Nie różnią się wiele od naszych.
Posłuchajcie tego, pochodzi z Konstytucji Weimarskiej.
"Teraz możemy spojrzeć w przyszłość na Niemcy bez broni i rozlewu krwi."
"Niemcy, w których panuje sprawiedliwość, gdzie człowiek żyje zamiast umierać."
"Niemcy dążące do wolności, humanizmu."
"Niemcy wołające o to, co najlepsze w człowieku."
Jak człowiek, który napisał te słowa, może być posądzony o sterylizację i morderstwa? Jak to możliwe?
Dan, jest wiele rzeczy, które tu się wydarzyły i nikt nie może ich zrozumieć.
Wiem.
Oskarżenie będzie starało się udowodnić zarzuty przedstawione
przeciwko takiemu człowiekowi jak Janning, abym wydał wyrok skazujący go.
Panowie, ja będę się zbierał.
- Idziesz, Ken? - Tak.
To tylko interes dotyczący ograniczania praw.
Jutro.
Dan, moja żona zaplanowała wspólne spotkanie jutro w Grand Hotelu.
- Chciałaby, abyś przyszedł. - Dobrze. Dziękuję.
Chciałaby zapewnić ci jakieś damskie towarzystwo.
- Pomyślała, że musisz czuć się tu samotny. - Nie, dziękuję, Curtiss. Dziękuję bardzo.
Wiesz, jak żony lubią bawić się w swatki.
- Myślę, że wolę być sam. - Dobrze.
- A ty, Ken? - Dzięki. Jesteśmy z żoną umówieni.
- Dobranoc. - Dobranoc, Dan.
Pani Halbestadt, mógłbym...
Panie sędzio, to jest Madame Bertholt.
To jest sędzia Haywood.
To jest dom Madame Bertholt.
Przyszła zabrać część swoich rzeczy z piwnicy.
- Nie wiedziałam, że dziś przyjdzie. - To mój obowiązek się wytłumaczyć, pani Halbestadt.
Przechowywałam tu część moich rzeczy do czasu, aż uda mi się znaleźć taki pokój, aby je pomieścić.
- Mam nadzieję, że nie ma pan nic przeciwko. - Oczywiście, że nie.
Jeśli pan chce, może sprawdzić co tu mam.
- Nie ma takiej potrzeby. - Więc zabiorę je ze sobą.
- Dziękuję, pani Halbestadt. - Pomogę pani.
- Dam sobie radę. - Wyniosę je tylko na zewnątrz. Proszę.
Dobranoc.
Ciężkie to jest. Jest pełne książek i zdjęć, które mają znaczenie tylko dla mnie.
- Panie Schmidt! - Tak, panie sędzio?
- Proszę odwieźć panią Bertholt do domu. - Tak, proszę pana.
- Mam nadzieję, że jest tu panu wygodnie. - Tak, jest. Bardzo.
Moim ulubionym miejscem zawsze był ogród.
Proszę przypomnieć panu Halbestadt, aby dbał o ogród.
Sprawi panu dużo przyjemności przebywanie w nim latem.
Usiądę z przodu, dziękuję.
- Dobranoc. - Dobranoc.
- Karoline Strasse 115. - Tak, proszę pani.
Proszę usiąść, proszę usiąść.
Pani Halbestadt, pracowała pani dla pani Bertholt, prawda?
- Tak, proszę pana. - Jak długo mieszkała tu ona?
Madame Bertholt?
Madame Bertholt i jej rodzina mieszkali tutaj przez wiele pokoleń.
Dziękuję.
Panie sędzio, przyszedł pan tu po coś?
Och, tak.
Miałem zrobić sobie kanapkę.
Zrobimy ją dla pana. Zrobimy panu, co tylko będzie pan chciał.
Nie, to nic takiego. Zawsze robię ją sobie, jak wracam do domu.
Z czym chciałby ją pan? Mam trochę szynki, sera i wątróbki.
Z serem wystarczy.
To bardzo uprzejmie z pani strony.
Panie Halbestadt, jak wam się żyło, kiedy panował Narodowy Socjalizm?
- Jak się żyło? - Tak. Mam na myśli... z dnia na dzień?
W moich stronach znam wielu ludzi takich jak wy.
Jesteście dobrymi ludźmi. Wierzę w to.
Jak żyło się wam, kiedy rządził Hitler?
Nie zajmowaliśmy się polityką. Pan Halbestadt i ja nie interesujemy się polityką.
Musieliście być świadomi tego, że coś się dzieje.
Wiele rzeczy się działo, panie Halbestadt.
Odbywały się parady.
Hitler i Goebbels przyjeżdżali tu co roku.
Jak to było?
My nigdy nie braliśmy udziału w żadnych spotkaniach. Nigdy.
Nie chcę wciągnąć was w proces. Chcę po prostu...
Jestem po prostu ciekaw. Chciałbym to wiedzieć.
- Oto pańska kanapka, sędzio. - Dziękuję.
Proszę bardzo.
Dziękuję.
Na przykład było miejsce, które nazywało się Dachau, niedaleko stąd.
Czy macie pojęcie co tam się działo?
My nic o tym nie wiemy. Nic o tym nie wiemy.
Dlaczego pan pyta, skoro nic o tym nie wiemy?
Przepraszam.
Panie sędzio, jesteśmy małymi ludźmi.
Straciliśmy syna na wojnie
i córkę podczas bombardowania.
Przez okres trwania wojny praktycznie głodowaliśmy.
To było dla nas straszne.
Jestem tego pewien.
Hitler... Hitler zrobił też trochę dobrego.
Nie powiem, że nie zrobił nic dobrego.
Wybudował autostradę, dał ludziom więcej miejsc pracy.
Nie powiemy, że robił tylko dobre rzeczy.
Ale o innych rzeczach,
tych rzeczach, które zrobił Żydom i innym, nic o tym nie wiemy.
Niewielu Niemców wie.
A nawet jeślibyśmy wiedzieli,
to co moglibyśmy zrobić?
Ale pani Halbestadt powiedziała, że nie wiedzieliście.
Pani Bertholt, jak ona zareagowała na to wszystko?
Pani Bertholt jest wspaniałą kobietą, panie sędzio.
Jestem o tym przekonany. Co z jej mężem?
Był w wojsku.
Co się z nim stało?
Był jednym z oskarżonych w sprawie Malmedy.
Generał Bertholt. Karl Bertholt.
Został stracony, panie sędzio.
Tak, wiem o tym.
Dokument stwierdza, że fotograf Rudolf Lenz
jest proszony o stawienie się w przeciągu dwóch tygodni
w jednym z wymienionych poniżej szpitali w celu "medycznego leczenia".
Następnie oskarżenie przedstawia pisemne oświadczenie jako dokument numer 488,
który dotyczy szwaczki Anni Münch.
Dokument ten mówi:
"Sąd Okręgowy w Frankfurcie nad Menem zdecydował co następuje:"
"Szwaczka Anni Münch, córka Wilhelma Müncha, ma zostać wysterylizowana."
"Jest proszona o stawienie się osobiście w ciągu dwóch tygodni"
"w jednym ze szpitali wymienionych poniżej."
"Jeśli nie zgłosi się dobrowolnie, zostanie doprowadzona siłą."
Następny dokument, numer 449, z przesłuchania w niemieckim i angielskim języku,
dotyczący pomocnika gospodarza Meyera Eichingera.
- Wysoki Sądzie. - Słucham?
Obrona wnosi sprzeciw wobec użycia tych powtarzających się dokumentów.
Zgodnie z zarządzeniem pierwszego trybunału,
dokumenty tego rodzaju nie mogą zostać dopuszczone,
chyba że są poparte niezależnym dowodem świadczącym o ich autentyczności.
Sprzeciw podtrzymany.
Wysoki Sądzie, mogę zadać obronie pytanie?
Tak.
Czy dowód związany ze sterylizacją może zostać dopuszczony, jeśli jest poparty przez świadka?
- Tak. - Dziękuję.
Oskarżenie wzywa na świadka Rudolfa Petersena.
Proszę podnieść prawą rękę.
Czy przysięga pan na Boga i wszystkich świętych, mówić prawdę i tylko prawdę?
Tak, przysięgam.
Proszę powiedzieć sądowi jak się pan nazywa i gdzie mieszka.
Rudolf Petersen. Frankfurt nad Menem. Gretweg, numer 7.
Kiedy pan się urodził, panie Petersen?
- 20 maja 1914 roku. - Jaki jest pański zawód?
Pomocnik piekarza. Jestem pomocnikiem piekarza.
Czy pańscy rodzice żyją?
Nie.
Jak była przyczyna ich śmierci?
Panie Petersen, czy zmarli oni śmiercią naturalną?
Tak, naturalną.
Panie Petersen, do jakiej partii politycznej przynależał pański ojciec?
Komunistycznej. Do Partii Komunistycznej.
Teraz cofnijmy się w czasie.
Czy pamięta pan, aby przydarzyło się coś niezwykłego panu lub pańskiej rodzinie w 1933 r.,
zanim naziści doszli do władzy?
Mam na myśli coś brutalnego.
Tak.
- Ile lat miał pan wtedy? - 19.
Mógłby pan opowiedzieć sądowi, co wtedy się wydarzyło?
Jacyś...
Jacyś ludzie SA włamali się do domu, naszego domu,
potłukli szyby i drzwi.
Nazywali nas zdrajcami
i próbowali... pobić mojego ojca.
Co się wtedy stało?
Moi bracia i ja pomogliśmy mu.
Wybuchła bójka.
Udało nam się wyciągnąć ich na ulicę,
tam im dołożyliśmy
i oddaliśmy w ręce policji.
- Czy policja coś im zrobiła w związku z tym? - Nie.
Dlaczego nie?
Wówczas był czas powszechnych wyborów.
- Narodowy Socjalizm dostał się do władzy? - Tak.
Panie Petersen,
co wydarzyło się po roku 1933, kiedy Naziści dostali się do władzy?
Znalazłem pracę na farmie,
ale żeby tam dojeżdżać potrzebna była mi ciężarówka.
Poszedłem do ratusza złożyć podanie o pozwolenie.
Co tam się stało?
Zaprowadzono mnie do urzędnika.
Czy miał pan wcześniej do czynienia z tym urzędnikiem?
Był jednym z ludzi, którzy tamtej nocy włamali się do naszego domu.
Co powiedział na pańskie podanie?
Powiedział, że muszę zostać przeegzaminowany.
Gdzie ten egzamin miał mieć miejsce?
W Sądzie Okręgowym w Stuttgarcie.
Kim był sędzia przewodniczący w sądzie?
Sędzia Hofstetter.
Co wydarzyło się na sali sądowej?
Zapytali mnie jak się nazywam i o całą resztę.
O co jeszcze pana zapytali?
Zapytali mnie kiedy urodził się Adolf Hitler i doktor Goebbels.
Co pan odpowiedział?
Powiedziałem im, że nie wiem i że nie obchodzi mnie to.
Czy zadawali panu jeszcze jakieś pytania?
Nie. Powiedzieli mi, że otrzymam decyzję w przeciągu 10 dni.
Rozumiem.
Panie Petersen,
chciałbym, aby przypatrzył się pan czemuś.
- Rozpoznaje pan to? - Tak.
Mógłby pan przeczytać to trybunałowi?
"Sąd Okręgowy w Stuttgarcie."
"Piekarz Rudolf Petersen, urodzony 20 maja 1914 roku,"
"syn pracownika kolei, Hansa Petersena,"
"ma zostać wysterylizowany."
Mógłby przeczytać pan ostatni paragraf?
"Jest proszony o osobiste stawienie się w ciągu dwóch tygodni..."
"w jednym ze szpitali wymienionych poniżej."
"Jeśli nie zgłosi się dobrowolnie,"
"zostanie doprowadzony siłą."
Proszę przeczytać podpis, który znajduje się na dole.
"Sędzia Hofstetter."
Mógłby pan przeczytać co jest napisane poniżej podpisu?
- Poniżej? - Poniżej.
"Z upoważnienia Ernsta Janninga,"
"Ministra Sprawiedliwości."
Wysoki Sądzie,
czy obrona może zobaczyć akta pana Petersena?
Co zrobił pan później, kiedy otrzymał list, panie Petersen?
Uciekłem. Zostałem na farmie znajomego.
- Czy wrócił pan? - Co zrobiłem?
- Czy wrócił pan? - Tak.
Co wtedy się stało?
Przyszła policja. Przyszła policja.
- Gdzie pana zabrali? - Do szpitala.
Panie Petersen, czy mógłby pan mówić trochę głośniej, proszę?
Do szpitala.
- Co wydarzyło się w szpitalu? - Trzymali mnie tam.
Siostra, która była...
Cóż, w końcu przyszła...
przygotować mnie do operacji.
Powiedziała, że uważa to wszystko za okropne.
Później przyszedł doktor, który miał to zrobić.
Powiedział, że uważa to za potworne.
Czy został pan w końcu wysterylizowany?
Bardzo panu dziękuję, panie Petersen.
To wszystko.
Herr Rolfe.
Panie Petersen,
może pan zdjąć słuchawki, jeśli pan chce.
Panie Petersen, powiedział pan, że pracował jako pomocnik piekarza? Zgadza się?
Tak, zgadza się.
Jakimi innymi zajęciami zajmował się pan?
Pracowałem dla mojego ojca.
- Czy zajmował się pański ojciec? - Był pracownikiem kolei.
A czym dokładnie się zajmował?
Opuszczał i podnosił szlaban na skrzyżowaniu drogowym.
Wspominał pan o pańskich braciach.
- Ilu ma pan braci? - Pięciu.
- A sióstr? - Cztery.
- Jest więc was dziesięcioro rodzeństwa? - Tak.
Jaki zawód posiadają pańscy bracia?
- Są robotnikami. - Wszyscy są robotnikami?
Rozumiem.
Panie Petersen, powiedział pan, że sąd w Stuttgarcie zadał panu pytanie
o datę urodzin Hitlera i Goebbelsa.
- Zgadza się? - Tak, zgadza się.
O co jeszcze pana pytali?
- O nic więcej. - Jest pan pewien?
Jest pan pewien, że nie było pytania o pańskie wykształcenie?
Sprzeciw!
Świadek odpowiadał już na to pytanie.
Sprzeciw podtrzymany.
Mogę pana zapytać, panie Petersen...
Mogę pana zapytać...
jak długo uczęszczał pan do szkoły?
- Sześć lat. - Sześć lat. Dlaczego nie dłużej?
Musiałem iść do pracy.
Czy uważał pan siebie za bystrego chłopaka w szkole?
W szkole? To było...
To było dawno temu. Ja nie...
Może nie był pan w stanie nadążyć za resztą, i dlatego nie uczył się pan dalej?
Sprzeciw, Wysoki Sądzie.
Nauka szkolna świadka nie ma wpływu na to, co mu się przytrafiło.
Zadaniem sądów była sterylizacja umysłowo opóźnionych.
Sprzeciw oddalony.
Mógł pan czy nie mógł nadążyć za resztą?
Chciałbym powołać się na raport ze szkoły o panu Petersenie.
Nie zdał do następnej klasy i został przeniesiony do klasy dzieci opóźnionych.
Powiedział pan, że pańscy rodzice zmarli z przyczyn naturalnych.
Tak.
Mógłby pan opisać ze szczegółami chorobę, na którą zmarła pańska matka?
Zmarła na serce.
Czy w ostatnim stadium swojej choroby pańska matka wykazywała...
oznaki osoby umysłowo chorej?
Umysłowo... Nie. Nie.
W decyzji, którą otrzymał pan ze Stuttgartu,
jest napisane, że pańska matka cierpiała na dziedziczną słabość.
To nie... To nieprawda.
Nieprawda, nieprawda.
Może nam pan wyjaśnić
jak sąd Zdrowia Dziedzicznego w Stuttgarcie ustosunkował swoją decyzję?
Powiedzieli tak, aby umieścić mnie na stole operacyjnym.
- Tylko tak powiedzieli? - Tak!
Panie Petersen, był prosty test, którego Sąd Zdrowia używał
we wszystkich przypadkach osób umysłowo chorych.
Skoro mówi pan, że nie pytali o to wtedy pana,
może teraz odpowie nam pan na to?
Ułóż zdanie ze słów: "zając", "myśliwy", "pole".
Wysoki Sądzie! Sprzeciw!
Panie Petersen,
czy sąd w Stuttgarcie nie przedstawił go panu?
Nie rozumiem co...
Była tam publiczność?
Publiczność? Tak, tak.
Dziękuję.
Sprzeciw oddalony.
Zając, myśliwy, pole, panie Petersen.
Proszę się nie spieszyć.
Zając, myśliwy, pole...
Zając...
myśliwy...
Oni właśnie to wymyślili...
Kiedy wszedłem do sądu, oni to wymyślili.
Oni to wymyślili!
Umieścili mnie w szpitalu, jak kryminalistę.
Nic nie mogłem powiedzieć, nie mogłem nic zrobić. Ja...
Musiałem tam leżeć.
Moja... moja matka...
Co pan o niej powiedział?
Była kobietą, służącą, która ciężko pracowała.
Była ciężko pracującą kobietą.
To jest niesprawiedliwe, co pan o niej mówi.
Mam je ze sobą.
Chcę je panu pokazać. Mam jej zdjęcie.
Chcę, aby spojrzał pan na nie.
Pan, panie sędzio też.
Chcę, aby powiedział mi pan,
czy była słabego umysłu?
Moja matka!
Czy była słabego umysłu?
Była?
Moim obowiązkiem jest powiadomienie tego trybunału,
że świadek nie jest w stanie kontrolować swojego stanu umysłowego.
Wiem, że nie jestem w stanie.
Od tego dnia,
kiedy zabrano mi połowę siebie.
Trybunał nie wie, jaki był pan przedtem.
Nigdy o tym się nie dowie. Ma tylko pańskie słowo.
Sąd odracza sprawę.
Problem jaki mamy z oskarżeniem jest taki,
że jest przepełnione młodymi radykałami, jak Lawson.
Tym właśnie jest Lawson? Młodym radykałem?
Cóż, był osobistym protegowanym Franklina D. Roosevelta.
F.D.R. miał kilku znajomych którzy nie są radykałami, prawda?
Wymień jednego.
- Wendell Wilkie. - Wilkie.
Czy według ciebie jest konserwatystą?
W rzeczy samej, Dan. Zastanawiam się po której stoisz stronie?
Zaraz ci to powiem, Curtiss. Jestem zatwardziałym republikaninem,
który myśli, że Franklin Roosevelt był wielkim człowiekiem.
Och, jednym z tych.
Max!
- Max Perkins. Znasz go? - Nie wydaje mi się.
Jest z prasy.
- Max, co tu robisz? - Myślałem, że będziesz się z kimś awanturował.
Tak dużo jeszcze nie wypiłem.
Och, przepraszam. To jest sędzia Ives.
- Pani Ives. - Bardzo mi miło.
- Mnie również. - Sędzia Haywood, pani Bertholt.
- My już się spotkaliśmy. - Tak, to prawda.
- Przyłączycie się do nas na drinka? - Bardzo chętnie.
- Max, usiądziesz tu? - Dziękuję.
Nawiasem mówiąc, Max, podziwiam twój artykuł z panią Bertholt.
To proste dziennikarstwo. Obrońca jej męża był całkiem elokwentny.
Pisze pan artykuł o tych procesach?
Powiem coś panu szczerze, sędzio.
W obecnej chwili nie ma żadnego tematu o procesach w Norymberdze.
- Co pan przez to rozumie? - Amerykańskie społeczeństwo nie jest nimi zainteresowane.
Wojna skończyła się dwa lata temu, panie Perkins.
Zgadza się.
- Mogę przyjąć zamówienie? - Tak. Proszę sprawdzić co życzą sobie panie.
- Chcesz jeszcze piwa, Dan? - Nie, myślę że mam już dosyć.
Chciałbym spróbować czegoś innego, jeśli mogę.
Może spróbuje pan Sonnenberg lub Schwalbenwinkel? To lokalne wino.
- Sonnenberg lub...? - Schwalbenwinkel.
Tak, myślę, że spróbuję tego. Poproszę...
- Pani też chce? - Tak, dziękuję.
- Zostajemy przy piwie, Max? - Pewnie.
Dziękuję.
- Bezpiecznie dotarła pani do domu tamtej nocy? - Tak, dziękuję.
Nie wiem co bym zrobiła bez samochodu.
Dobrze pani mówi po angielsku, pani Bertholt.
Dziękuję.
Spędziliśmy z mężem dwa lata w Ameryce.
Mam nadzieję, że miał pan okazję zobaczyć Norymbergę.
Obawiam się, że poruszam się tylko pomiędzy domem, a Pałacem Sprawiedliwości.
Lub udaję się do miejsc, które są związane ze sprawą i zawierają aspekty historyczne.
Aspekty Nazistowskie. Powinien pan udać się do innych części Norymbergi.
Jest wiele pięknych rzeczy do zobaczenia w starej części miasta.
Muzea, które staramy się odbudować.
W przyszłym tygodniu odbędzie się koncert pianistyczny w budynku starej opery.
Arthur Reiss. Wyjechał z kraju przed Hitlerem, na początku jego panowania.
Przekonano go aby powrócił. Zapowiada się interesujący wieczór.
- Chciałby pan na niego pójść? - Tak, chciałbym.
Zostawię dla pana bilet w kasie. Jestem w komitecie.
- Bardzo dziękuję, pani Bertholt. - To nic takiego.
Mam misję związaną z Amerykanami. Pan Perkins może o tym panu opowiedzieć.
Czego ona dotyczy?
Przekonania was, że nie wszyscy jesteśmy potworami.
- Dobry wieczór, pułkowniku. - Pułkowniku, major Radnitz.
Dobry wieczór, pani Bertholt.
- Mam nadzieję, że mi pan wybaczy. - Dopiero co pani przyszła.
- Nie, muszę już iść. Proszę mi wybaczyć. - Było mi bardzo miło panią poznać.
Jeśli naprawdę chce pan przyjść, bilet będzie czekał w kasie.
Dziękuję.
- Dobranoc. - Dobranoc.
- Dobranoc, pani Bertholt.
Pani Bertholt nie pała do mnie miłością.
Byłem oskarżycielem jej męża.
Wielu ludzi uważa, że wyrok śmierci w obecnych czasach, nie zostałby uzyskany
w przypadku generała Bertholta.
Jestem pewien, że tak myślą.
Jestem pewien, że ci ludzie uważają,
że wszyscy więźniowie w Norymberdze powinni być uwolnieni.
Wszyscy!
Przepraszam.
Miałem...
Wypiłem jeden lub dwa za dużo, co jest boleśnie dla was odczuwalne, panowie.
Dzisiejszy spektakl z panem Petersenem zwalił mnie z nóg. Przepraszam.
Trzy piwa i Schwalbenwinkel, proszę.
- Schwalbenwinkel. - Schwalbenwinkel.
Tak, to dobre piwo. Robią je dobrze w tym kraju.
Wie pan...
Wie pan, jest jedna rzecz, która dotyczy Amerykanów.
Nie jesteśmy stworzeni do zajmowania się okupacją.
To dla nas coś nowego i nie jesteśmy w tym dobrzy.
Przyjechaliśmy tu i co zobaczyliśmy?
Zobaczyliśmy piękny kraj.
Piękny. Bardzo piękny.
Zobaczyliśmy kulturę, która sięga setek lat wstecz.
Zobaczyliśmy urok
ludzi takich jak pani Bertholt.
Mamy w sobie kompleks słabości.
Łatwo wybaczamy i zapominamy.
Dajemy innym korzyść z wątpliwości, to jest amerykański styl.
Pokonaliśmy największą maszynę wojenną od czasów Aleksandra Wielkiego.
Pańskim problemem, pułkowniku, jest to, że chciałby pan postawić w stan oskarżenia cały kraj.
To może emocjonalnie pana zaspokoić,
ale nie będzie to właściwe praktyczne i sprawiedliwe.
Sprawiedliwe?
"Zając",
"myśliwy",
"pole".
Właśnie, bądźmy sprawiedliwi.
"Zając został zastrzelony na polu przez myśliwego."
To całkiem proste.
Pułkowniku, myślę, że będziemy się zbierać.
Tak. Nie powinniśmy rozmawiać o tym.
Och, nie, sędzio. Jesteśmy prawymi Amerykanami.
Nie możemy robić niczego, co jest niegodne.
Nie możemy nic zrobić, co jest niegodne.
Nie ma Nazistów w Niemczech. Nie wiedział pan o tym, sędzio?
To Eskimosi najechali na Niemcy i przejęli kontrolę.
Właśnie tak te straszne rzeczy się stały.
To nie była wina Niemców, tylko tych cholernych Eskimosów!
Przepraszam.
- Dobranoc, pułkowniku. - Dobranoc.
Mogę prosić o uwagę? Przepraszam, że przerywam wam taniec.
Następujący oficerowie mają stawić się do swoich jednostek.
Major McCarthy, major Citron, major Cantor,
kapitan Byers, kapitan Connell,
kapitan Douglas, kapitan Wolfe, major Booth i major Rice.
Dziękuję. Możecie dalej tańczyć.
- Harry! O co chodzi? - Rosjanie są w Czechosłowacji.
Masaryk prawdopodobnie popełnił samobójstwo. Wysyłamy tam część naszych jednostek.
Jak pan sądzi, co się stanie?
Nie wiem, sir.
Sędzio Haywood.
Elsa Scheffler.
Dobry wieczór.
"Prezydent Truman odpowiedział na wezwanie do rozszerzenia treningu wojskowego."
"Oświadczył, że jest głęboko zaniepokojony bytem zachodnich narodów"
"w obliczu groźby ze wschodu."
"Groźby ze wschodu."
Herr Janning, słyszał pan, co piszą w gazecie?
Dokładnie jak powiedział Hitler: "Konflikt przetrwania pomiędzy wschodem i zachodem."
Ach, on wiedział. On wiedział!
Wiedzą, że wiedzieliśmy dokładnie, co robimy przez cały czas.
Nie mogą nazywać nas kryminalistami i jednocześnie prosić nas o pomoc.
Musimy się zjednoczyć. Zbliża się najbardziej decydująca część tej sprawy.
Upadliśmy w szczęśliwych czasach, Herr Hahn.
W dawnych czasach sprawiłoby panu dużą radość, jeśli raczyłbym powiedzieć panu: "Dzień dobry".
Teraz kiedy jesteśmy razem w tym miejscu,
czuje się pan zmuszony powiedzieć mi, co mam zrobić ze swoim życiem.
Herr Janning, musi pan zjednoczyć się z nami.
Niedobrze jest dla Niemców, jeśli jeden odwraca się od drugiego. Mamy wspólny cel.
Proszę mnie posłuchać, Herr Hahn. Straszne rzeczy spotkały mnie w życiu.
Najgorszą z nich było to,
że musiałem znaleźć się w towarzystwie ludzi takich jak pan.
Nie chcę mieć z panem nic wspólnego.
Ma pan coś wspólnego. Jest pan częścią tego samego reżimu.
Stał pan na straży tego reżimu, tak jak reszta z nas.
Jest jeszcze coś, co ma pan wspólnego:
jest pan Niemcem.
- Dobry wieczór. Podobało się panu? - Tak, podobało. Nawet bardzo.
- Mogę panią podwieźć? - Mieszkam tylko kilka przecznic stąd.
Zamierzałam się przejść. Ma pan ochotę się przejść?
Tak. Tak, mam.
Samochód nie będzie mi teraz potrzebny. Przejdę się z panią Bertholt.
- Mam zaczekać na pana? - Nie, nie.
Zaczekam na pana, panie sędzio.
Niemcy uwielbiają śpiewać, niezależnie jaka jest sytuacja.
Zauważyłem to.
Amerykanie również śpiewają w barach? Zapomniałam.
Nie. Jesteśmy skłonni do bycia ponurymi w barach.
Chciałabym, aby znał pan niemiecki.
Słowa są bardzo piękne. Bardzo smutne.
Smutniejsze niż angielskie słowa.
"Niemiecki żołnierz wie, że straci dziewczynę i życie."
"Latarnie zapalają się każdej nocy."
"Znają twoje kroki i sposób chodzenia."
"Palą się każdej nocy, ale zostały dawno zapomniane."
"Czy krzywda powinna mnie spotkać?"
"Kto stanie z tobą?"
"Pod latarnią z tobą."
"Lili Marleen."
Jak wygląda pana życie w Ameryce?
- Ma pan rodzinę? - Tak, mam córkę,
- A ona ma czworo dzieci. - Czworo?
- Musi być pan z nich dumny. - Tak, jestem.
- Gdzie jest pańska żona? - Zmarła kilka lat temu.
- A co u pani? Ma pani dzieci? - Nie, nie mam.
Kim pan jest w Ameryce? Musi być pan kimś ważnym.
Właściwie nie. Jestem sędzią okręgowym.
Nie robiłem nawet tego od przeszło roku.
- Jest pan na emeryturze? - Przymusowo, przez wyborców.
Wybieracie sędziów w Stanach Zjednoczonych?
- Tak, w niektórych stanach. - Nie wiedziałam o tym.
Jest to cnota albo wada w naszym systemie sądownictwa.
Myślałem, że była to cnota, do zeszłego roku, kiedy zostałem pokonany.
Jestem pewna, że była to wina wyborców, nie pańska.
Są różne opinie na ten temat.
- Tutaj mieszkam. - Tutaj?
Tak. W środku wcale nie jest źle.
Chce pan wejść? Mogłabym zrobić kawę.
Tak, dziękuję.
Nie było pani łatwo, prawda?
Nie przywykłam do łatwego życia. Nie jestem delikatna, sędzio Haywood.
Jestem córką wojskowego.
- Wie pan co to oznacza, prawda? - Nie, obawiam się, że nie.
Znaczy to, że zostałam nauczona dyscypliny.
Specjalnego rodzaju dyscypliny.
Na przykład: w dzieciństwie mogłam wychodzić na długie przejażdżki na wieś latem.
Ale nigdy nie wolno mi było stanąć w kolejce po lemoniadę z innymi.
Mówiono mi: "Kontroluj swoje pragnienie."
"Kontroluj głód."
"Kontroluj emocje."
Dobrze mnie to przygotowało.
A pani mąż? Też został tak wychowany?
Mój mąż był żołnierzem. Został przygotowany do jednego:
walczyć w bitwach i walczyć dobrze.
- Kawa jest dobra? - Dobra, dziękuję.
To ersatz, ale zawsze staram się, żeby była mocna.
Jest dobra.
Jestem ciekawa.
Co sądzi pan o Ernstcie Janningu?
Pani Bertholt, nie mogę rozmawiać o sprawie poza salą sądową.
Och, tak. Oczywiście.
Znałam trochę Ernsta Janninga. Chodziliśmy na te same koncerty.
Było wydane powitanie dla synowej Wagnera.
Hitler tam był.
Ernst Janning był tam ze swoją żoną.
Była bardzo piękna.
Mała, delikatna.
Nie żyje.
Hitler zadurzył się w niej.
Zalecał się do niej podczas powitania.
Zachowywał się tylko tak w przypływie emocji.
Nigdy nie zapomnę w jaki sposób Ernst Janning go skarcił.
Myślę, że nikt nigdy tego tak nie zrobił.
Powiedział: "Kanclerzu, nie sprzeciwiam się tak bardzo temu, że jest pan źle wychowany."
"Nie sprzeciwiam się temu tak bardzo."
"Sprzeciwiam się temu, że jest pan takim burżujem."
Hitler zbladł, patrząc na Janninga i odszedł.
- Czy kawa jest na pewno dobra? - Tak, dziękuję.
Ludzie, jak Janning, mój mąż i ja, nienawidziliśmy Hitlera.
Chciałam, żeby pan o tym wiedział. I on nienawidził nas.
Nienawidził mojego męża, ponieważ był prawdziwym bohaterem wojennym,
a ten mały kapral nie mógł tego znieść.
Nienawidził go, ponieważ wżenił się w arystokrację, którą była moja rodzina.
Hitler bał się arystokracji, dlatego jej nienawidził.
Dlatego to takie ironiczne, co się stało.
Wie pan co stało się z moim mężem?
Tak.
Co mógł wiedzieć o zbrodniach, za które go skazali?
Został umieszczony w procesie z innymi wojskowymi przywódcami.
To było polityczne morderstwo.
Widzi pan to, prawda?
Pani Bertholt, nie wiem co widzę.
Prawdopodobnie nie powinienem tu być i rozmawiać z panią o tym wszystkim.
Chcę to zrozumieć. Naprawdę chcę to zrozumieć.
Muszę.
Chce pan jeszcze kawy?
Tak, dziękuję.
- Cześć. - Cześć.
Znaleźliśmy Irene Hoffman.
- Gdzie? - W Berlinie.
W Berlinie?
Wyszła za mąż. Nazywa się teraz Wallner. Dlatego nie mogliśmy jej znaleźć.
- Kiedy przyjedzie? - Nie przyjedzie.
- Co przez to rozumiesz, że nie przyjedzie? - Nie chce przyjechać.
Wiesz jak to jest. Nikt z nich nie chce więcej zeznawać.
Jeśli pojadę nocnym pociągiem, dojadę do Berlina i wrócę jutro po południu.
- Tad, nie spałeś... - Będzie to warte tego, jeśli uda mi się przyjechać z Hoffman.
Zastąpisz mnie rano w sądzie.
Pułkowniku, proszę. Mówiłem to już panu wcześniej.
I znów to powtórzę: Skończyliśmy z tym wszystkim.
Ona nie musi przyjeżdżać. Nie ma pan prawa zmuszać jej do tego.
Panie Wallner, nie mam zamiaru zmuszać jej do tego. Nie mam takiego prawa.
Myśli pan, że otrzymamy medal za udział w tych procesach?
Ludzie nie lubią ich. Nie chcą, aby Niemiec zeznawał przeciwko Niemcowi.
Nie byłbym oskarżycielem przez ostatnie dwa lata nie wiedząc o tym.
Łatwo panu mówić.
Po procesach wróci pan do Ameryki, a my będziemy musieli żyć z tymi ludźmi.
Panie Wallner, myśli pan, że nie zdaję sobie sprawy o co proszę?
Dlaczego więc przychodzi pan tu jak człowiek z Gestapo.
Ponieważ nie możemy dopuścić do tego, aby odeszli nie ponosząc winy za to co zrobili.
Naprawdę myśli pan, że odpowiedzą za to co zrobili?
Do diabła z nimi i do diabła z tobą.
Hugo.
Emil Hahn będzie tam?
Tak. Na ławie oskarżonych.
Ernst Janning?
Tak.
Widział pan sklep na dole.
Nie jest to wiele, ale jest to dla nas jakiś początek.
Oni tu przyjdą, jeśli pojadę do Norymbergi.
Przyjdą i wybiją w sklepie szyby.
Postawię przed sklepem strażnika przez 24 godziny na dobę.
- Nie chcesz jechać, Irene. - Irene, powinna pani jechać.
Powinna pani pojechać dla tych wszystkich ludzi, którzy nie mogą sami się tam stawić.
- Nikomu nic nie jesteś winna, Irene. - Tak, jesteś!
Jest pani to winna, przynajmniej jednej osobie.
W nocy...
każdej nocy...
wiedzieliśmy, że dojdzie do tego.
Doktorze Geuter, zna pan ten nagłówek?
Tak, sir.
Mógłby pan przeczytać go trybunałowi?
"Śmierć rasowym zanieczyszczeniom."
- W jakiej gazecie ukazał się? - Juliusa Streichera.
Z czym miał związek?
- Ze sprawą Feldensteina. - Czego dotyczyła sprawa Feldensteina?
Wysoki Sądzie! Obrona sprzeciwia się przedstawieniu sprawy Feldensteina.
Jest to głośna sprawa, być może nawet najgłośniejsza sprawa ostatnich lat.
Zawiera ona podteksty i odwołuje się do emocji, których może lepiej nie podnosić.
Nie ma żadnych zagadnień ani podtekstów, które nie mogłyby zostać podniesione w tej sali sądowej.
Trybunał jest zainteresowany wszystkim, co ma związek. Sprzeciw oddalony.
W porządku. Przejmę dalej.
- Mogę prosić trybunał? - Może pan kontynuować.
Dziękuję.
A więc czego dotyczyła sprawa Feldensteina?
Była to sprawa człowieka oskarżonego o rasowe zanieczyszczenie.
Może pan wytłumaczyć co rozumiano przez "rasowe zanieczyszczenie"?
Jest to oskarżenie, które reguluje prawo norymberskie.
Każdy Nie-Aryjczyk utrzymujący stosunki seksualne z Aryjczykiem ma być karany śmiercią.
Kiedy po raz pierwszy zetknął się pan ze sprawą Feldensteina?
We wrześniu 1935 r. zostałem powiadomiony przez policję.
Powiedzieli, że pan Feldenstein został zatrzymany
i że prosił, abym został jego adwokatem.
- Jaką pozycję zajmował w społeczeństwie? - Był powszechnie znanym kupcem.
Był jednym z przywódców Żydowskiego Zgromadzenia w Norymberdze.
Jaka była natura oskarżeń przeciwko niemu?
Został oskarżony o utrzymywanie intymnych stosunków
z 16-tetnią dziewczyną, Irene Hoffman.
Rozumiem.
Co powiedział panu w związku z tą sprawą?
Powiedział, że to wszystko kłamstwo.
Powiedział, że znał dziewczynę i jej rodzinę od dawna.
Odwiedzał ją, kiedy jej rodzice zmarli.
Nigdy nie zaszło między nimi nic, o co został oskarżony.
Doktorze, mógłby powiedzieć pan trybunałowi co stało się później?
Został postawiony przed specjalny sąd w Norymberdze.
Gdzie znajdował się ten specjalny sąd?
Właśnie tu. W tym budynku. W tej sali sądowej.
Doktorze Geuter, jakie były okoliczności otaczające proces?
To była szopka dla Narodowego Socjalizmu.
Był to czas uroczystości wrześniowych, norymberskich zjazdów.
Sala sądowa pękała w szwach.
Julius Streicher siedział na jednym z najwyższych miejsc.
Wysokich urzędników Partii Nazistowskiej było wszędzie pełno.
Doktorze, mógłby nam pan powiedzieć,
jakie były pańskie oczekiwania związane z procesem na tle panującej sytuacji?
Spodziewałem się najgorszego,
kiedy zobaczyłem, że to Emil Hahn jest publicznym oskarżycielem.
On był fanatykiem.
Procesy z jego udziałem były zawsze naznaczone wielką brutalnością.
Miałem jednak nadzieję,
ponieważ na miejscu sędziego siedział Ernst Janning.
Jego reputacja była znana wszystkim w całych Niemczech.
Był znany z tego, że poświęcił swoje życie sprawiedliwości.
Pojęciu sprawiedliwości.
Dziękuję. To wszystko.
- Ma pan jakieś pytania? - Dziękuję. Nie mam pytań.
Świadek jest wolny.
Oskarżenie powołuje na świadka Irene Hoffman Wallner.
Proszę podnieść prawą dłoń?
Przysięgam na Boga i Wszystkich Świętych, że będę mówić prawdę i tylko prawdę.
Przysięgam.
Proszę powiedzieć trybunałowi jak się pani nazywa?
Irene Hoffman Wallner.
Pani Wallner, znała pani Lehmana Feldensteina?
Tak.
Kiedy go pani poznała?
To było w 1925 lub 1926 r. Nie jestem pewna.
- Ile miał on wówczas lat? - Był po pięćdziesiątce.
Ile miał lat kiedy został aresztowany?
- Miał 65 lat. - Rozumiem.
Jaka była natura waszej znajomości?
Byliśmy przyjaciółmi.
Czy spotykała się pani z nim po śmierci pani rodziców?
- Tak. - Dlaczego?
Byliśmy przyjaciółmi. Był właścicielem budynku, w którym mieszkałam.
Co powiedziała pani policji,
kiedy przesłuchiwali panią w sprawie utrzymywania z nim intymnych stosunków?
Powiedziałam im, że to kłamstwo.
Może mi pani powiedzieć, kto był publicznym oskarżycielem?
Emil Hahn.
- Czy Emil Hahn przesłuchiwał panią? - Tak.
Co pani powiedział?
On... zabrał mnie do oddzielnego pokoju,
gdzie byliśmy sami.
Powiedział mi, że nie ma sensu, abym powtarzała moją wersję,
ponieważ nikt mi nie uwierzy.
Powiedział, że doszło do zanieczyszczenia rasowego,
i jedynym sposobem na to jest zabicie winnego.
Powiedział mi, że jeśli będę chroniła pana Feldensteina,
zostanę aresztowana za krzywoprzysięstwo.
Co mu pani odpowiedziała?
Mówiłam mu w kółko to samo.
Powiedziałam mu, że nie mam nic więcej do dodania,
że nie mogę kłamać przeciwko komuś, kto był dla mnie tak dobry.
Została pani aresztowana?
Tak.
Pani Wallner, proszę nam powiedzieć,
w jaki sposób Emil Hahn przeprowadził oskarżenie?
Zrobił pośmiewisko...
ze wszystkiego co pan Feldenstein próbował powiedzieć na swoją obronę.
Szydził ze wszystkiego.
Jaka była reakcji ludzi zgromadzonych na sali?
Cały czas śmiali się.
Jak długo trwał proces?
Pani Wallner?
Jak długo trwał proces?
Dwa dni.
Czy na koniec drugiego dnia ustalono werdykt?
Tak.
- Jaki był werdykt? - Winny.
Jaki był wyrok?
Pan Feldenstein został skazany na śmierć.
Ja zostałam skazana na dwa lata więzienia za krzywoprzysięstwo.
Kto był sędzią przewodniczącym?
Ernst Janning.
Czy wyrok został wykonany?
Dziękuję bardzo, pani Wallner. To wszystko.
Ma pan jakieś pytania?
Wysoki Sądzie, chciałbym prosić, aby świadek został do dyspozycji.
Później przedstawimy dowody w sprawie Feldensteina.
Natomiast kiedy przyjdzie czas obrona powróci do tej sprawy.
Świadek proszony jest o pozostanie do dyspozycji.
Może pani odejść. Jest pani wolna.
Pułkowniku Lawson.
Wysoki Sądzie, przedstawiam jako dowód zarządzenie, podpisane przez Adolfa Hitlera,
nakazujące, aby wszystkie osoby oskarżone lub podejrzewane o zdradę,
lub stawianie każdego rodzaju oporu, mają zostać potajemnie aresztowane,
bez powiadamiania znajomych lub krewnych, bez żadnego procesu,
i wysyłane do obozów koncentracyjnych.
Przedstawiam również rozkazy wydane na podstawie tego zarządzenia,
każdy podpisany przez jednego z oskarżonych,
na podstawie których setki ludzi zostało aresztowanych
i umieszczonych w obozach koncentracyjnych.
Podpisane przez Friedricha Hofstettera,
Wernera Lampe,
Emila Hahna,
Ernsta Janninga.
Wysoki Sądzie, oskarżeni znajdujący się tu,
nie zarządzali osobiście obozami koncentracyjnymi.
Nigdy nikogo nie pobili,
ani nie pociągali za dźwignię uwalniającą gaz do komór.
Ale dokumenty przedstawione w tej sprawie pokazują nam,
że ci oskarżeni w sposób staromodny przestrzegali prawa
i wydawali osądy,
na podstawie których skazali miliony ofiar na ich miejsce pobytu.
Majorze Radnitz.
Wysoki Sądzie, proszę aby pułkownik Lawson został zaprzysiężony na świadka.
- Wyrażam zgodę. - Dziękuję.
Proszę podnieść prawą dłoń.
Czy przysięga pan na Boga i Wszystkich Świętych mówić prawdę i tylko prawdę?
Przysięgam.
Był pan czynnym żołnierzem Armii Stanów Zjednoczonych w 1945 r., gdy wojna dobiegała końca?
Tak, byłem.
- Czy dowodził pan oddziałami wyzwalającymi obozy koncentracyjne? - Zgadza się.
- Był pan w Dachau i Belsen? - Tak.
Czy był pan obecny przy kręceniu filmu, który zaraz zobaczymy?
Tak, byłem.
Dobrze.
Mapa pokazuje liczbę i położenie obozów koncentracyjnych
za czasów Trzeciej Rzeszy.
Obóz koncentracyjny w Buchenwaldzie został założony w 1933 r.
Jego więźniami było 80 tys. osób.
Mottem Buchenwaldu było:
"Złamać ciało,"
"złamać ducha,"
"złamać serce."
Piece w Buchenwaldzie,
dowód starań pozbywania się w ostatniej chwili ciał.
Piece były produkowane przez znane firmy,
które specjalizowały się również w piecach do wypalania.
Nazwy firm były wyraźnie napisane.
Dowody produktów ubocznych w Buchenwaldzie,
wystawiono dla lokalnych mieszkańców przez alianckiego oficera.
Szczoteczki każdego rodzaju.
Buty, dorosłych i dzieci.
Okulary.
Złote zęby, przetapiane,
wysyłane raz w miesiącu do Ministerstwa Zdrowia Waffen SS.
Abażur zrobiony z ludzkiej skóry.
Skóra była również używana do robienia obrazów,
wiele z nich miało charakter pornograficzny.
Głowy dwóch polskich robotników,
skurczone do jednej piątej ich normalnego rozmiaru.
Ludzka miednica używana jako popielniczka.
Dzieci, które miały wytatuowany znak ich nieuchronnej eksterminacji.
Czasami okazywano dzieciom litość.
Robiono im zastrzyki z morfiny,
żeby były nieprzytomne, kiedy były wieszane.
Jeden z doktorów opisał w jaki sposób sznur zaciskał się wokół ich szyi.
Oto jego słowa:
"Wyglądało to, jakby byli wieszani na hakach przy murze."
Są to ciała tych, którzy jechali w ciężarówkach,
bez jedzenia i powietrza,
którym nie udało się przetrwać podróży do Dachau.
Setki więźniów było wykorzystanych jako ludzkie świnie,
dla okrutnego medycznego eksperymentu.
Świadek egzekucji w Dachau opisał to w następujący sposób:
"Więźniowie byli zmuszeni do rozbierania się."
"Mówiono im, że idą się wykąpać."
"Drzwi były zamykane."
"Puszka cyklonu B była opróżniana przez specjalnie wykonany mechanizm."
"W środku słychać było jęczenie i skomlenie."
"Po dwóch lub trzech minutach, wszystko cichło."
Transporty śmierci, które tu dotarły, przywiozły 90 tys. ludzi ze Słowacji,
65 tys. z Grecji,
11 tys. z Francji,
90 tys. z Holandii,
400 tys. z Węgier,
250 tys. z Polski i Górnego Śląska,
i 100 tys. z Niemiec.
Właśnie to zostało sfilmowane,
kiedy brytyjskie oddziały wyzwoliły obóz koncentracyjny w Belsen.
Ze względów sanitarnych Brytyjczycy przy użyciu buldożera zakopali ciała
tak szybko, jak to było możliwe.
Czyje były te ciała?
Mieszkańców każdego okupowanego kraju w Europie.
Dwie trzecie Żydów w Europie zostało zgładzonych.
Ponad sześć milionów,
według danych zawartych w nazistowskich raportach.
Ale prawdziwej liczby...
nie zna nikt.
Jak śmieli pokazać nam ten film? Jak śmieli?
My nie jesteśmy katami! Jesteśmy sędziami.
Nie myśli pan chyba, że tak było, prawda?
Odbywały się egzekucje, ale nic takiego.
Nic z tego!
Pohl!
Dowodziłeś tymi obozami koncentracyjnymi, ty i Eichmann.
Mówią, że zamordowaliśmy miliony ludzi.
Miliony ludzi!
Jak to możliwe?
Powiedz! Jak może to być możliwe?
To jest możliwe.
Jak?
Masz na myśli technicznie?
To zależy od twoich możliwości.
Powiedzmy, że masz dwie komory mieszczące jednorazowo 2 tys. osób.
Oblicz to sobie.
Można pozbyć się 10 tys. osób w pół godziny.
Nie potrzebujesz do tego nawet strażników.
Mówisz im, że idą wziąć prysznic,
a zamiast wody odkręcasz gaz.
Zabijanie nie jest problemem. Pozbycie się ciał.
To jest problem.
- Przepraszam za spóźnienie. - Nic się nie stało.
Miałam trochę pracy w komitecie d/s odbudowy.
Przyniosłam panu kilka folderów, abyśmy mogli zdecydować, co powinien pan zobaczyć.
To jest dom Albrechta Dürera. I muzeum.
- Kiedy będzie miał pan czas? - W każdej chwili.
- Zechcą państwo złożyć zamówienie? - Pomóc panu coś wybrać?
Myślę, że nie jestem głodny, dziękuję.
Szklankę Moselle, poproszę.
Moselle.
Coś się stało?
Nic. Nie jestem po prostu głodny, to wszystko.
Wie pani,
tych ostatnich kilka dni, bardzo dużo dla mnie znaczy.
Dlaczego?
Nie zdaje sobie pani sprawy, jak prowincjonalnym człowiekiem jestem.
Wcześniej tylko raz wyjeżdżałem za granicę.
Było to podczas I Wojny Światowej.
Myślałem o różnych miejscach i zastanawiałem się jak wyglądają.
- Dla mnie również wiele znaczyły. - Dlaczego?
Przywróciły mi uczucia jakimi darzyłam Amerykanów.
Uczucia, którego doświadczałam kiedy byłam w waszym kraju.
Szkoda, że nie jest to historia z czasopisma.
Dlaczego?
Jeśli byłoby tak, dwoje ludzi takich jak my, podstarzały sędzia...
Och, nie.
Podstarzały sędzia i piękna wdowa
przezwyciężają dzielące ich trudności i odwiedzają różne miejsca, podróżując lądem i morzem.
Widziałam się dziś z panem Perkinsem.
Powiedział mi, że pokazano zdjęcia na sali sądowej.
Ulubione zdjęcia pułkownika Lawsona.
Pokazałby je pod byle jakim pretekstem, prawda?
Prywatna komnata horroru pułkownika Lawsona.
Myśli pan, że bylibyśmy do tego zdolni? Myśli pan, że wiedzieliśmy o tych rzeczach?
Myśli pan, że chcieliśmy śmierci tych kobiet i dzieci?
Wierzy pan w to? Wierzy?
Pani Bertholt, nie wiem, w co mam wierzyć.
Dobry Boże. Siedzimy tu i pijemy.
Jak może pan myśleć, że wiedzieliśmy o tym?
Nic o tym nie wiedzieliśmy.
Z tego co udało mi się ustalić, nikt w tym kraju o tym nie wiedział.
Pani Bertholt, pani mąż był jednym z głównodowodzących armią.
Ale nic o tym nie wiedział. Mówię panu, nic o tym nie wiedział.
Himmler, Goebbels, SS wiedzieli co się dzieje.
My nic o tym nie wiedzieliśmy.
Proszę mnie posłuchać. Są rzeczy, które mają miejsce po obu stronach.
Mój mąż był wojskowym całe swoje życie.
Chciał umrzeć śmiercią żołnierza. Prosił o to.
Chciałam mu to załatwić. Tylko po to, żeby mógł umrzeć z honorem.
Chodziłam od biura do biura. Prosiłam o to!
Aby pozwolono mu stanąć z godnością przed plutonem egzekucyjnym.
Wie pan co się stało.
Został powieszony z innymi. Po tym dowiedziałam się co znaczy nienawidzić.
Nie wychodziłam z domu. Nie wychodziłam z pokoju.
Nienawidziłam wszystkiego w moim życiu. Znienawidziłam wszystkich Amerykanów, jakich znałam.
Ale nie można żyć tylko nienawiścią. Wiem o tym.
Dan, musimy zapomnieć o tym, jeśli chcemy dalej żyć.
Herr Rolfe.
Mogę prosić trybunał o wysłuchanie.
Wczoraj trybunałowi został przedstawiony film.
To był... szokujący film.
Wstrząsający film.
Jako Niemiec,
jest mi wstyd, że takie rzeczy mogły mieć miejsce w mojej ojczyźnie.
Nic nie będzie w stanie usprawiedliwić tego
przez pokolenia, przez wieki.
Ale...
myślę, że było to złe,
nieprzyzwoite i nieuczciwe ze strony oskarżenia,
pokazać taki film w tej sprawie, w tym sądzie,
przeciwko tym oskarżonym!
I muszę zaprotestować przeciwko takiej taktyce.
Czego oskarżenie próbuje dowieść?
Tego, że cały naród niemiecki jest odpowiedzialny za te zdarzenia?
Lub tego, że byli tego świadomi?
Ponieważ, jeśli tak, to nie przedstawia ono faktów,
i dobrze o tym wie.
Tajemnice operacji, położenia obozów,
przerwanie komunikacji w ostatnich dniach wojny,
kiedy eksterminacja sięgnęła milionów,
pokazuje wyraźnie, że nie mówi prawdy.
Prawda jest taka, że za te okrucieństwa odpowiedzialnych jest kilku ekstremistów.
Kryminalistów.
Zaledwie kilku Niemców wiedziało co się działo.
Zaledwie kilku.
Nikt z nas nie wiedział co się działo w miejscach pokazanych na filmie.
Nikt z nas.
Najbardziej ironiczną częścią tego jest fakt,
że oskarżenie pokazało ten film w sprawie przeciwko tym oskarżonym.
Ludziom, którzy używali władzy tylko do jednego celu:
Zapobiegania gorszym rzeczom, które mogłyby się zdarzyć.
Kto jest bardziej odważnym człowiekiem?
Człowiek, który ucieka lub składa rezygnację w niebezpiecznych czasach?
Czy człowiek, który zostaje na swoim stanowisku ryzykując własnym bezpieczeństwem?
Obrona przedstawi świadków, listy i dokumenty
od religijnych i politycznych uchodźców z całego z świata,
mówiących jak Ernst Janning uratował ich przed egzekucją.
Obrona wielokrotnie wykaże,
że Ernst Janning przyczyniał się do złagodzenia wyroków,
które bez jego wpływu miałyby o wiele gorszy rezultat.
Obrona wykaże,
że Ernst Janning osobowościowo i psychicznie nie był Aryjczykiem.
Przechowywał żydowskiego mężczyznę, narażając swoje bezpieczeństwo.
Obrona przedstawi pisemne oświadczenia
od władz prawnych i sławnych prawników z całego świata,
proszących o specjalne rozważenie tej sprawy,
ponieważ cała praca Ernsta Janninga, opierała się na jednym celu:
Chronić sprawiedliwość i jej pojęcie.
Co teraz oskarżenie przedstawiło przeciwko niemu?
Oskarżenie faktycznie przedstawiło w sprawie przeciwko Ernstowi Janningowi
jedynie część namacalnego dowodu.
Sprawę Feldensteina. Głośną sprawę, jak powiedziano.
Sprawę, która nigdy nie powinna być przytaczana.
Sprawę, którą obrona jest zmuszona teraz wznowić.
Obrona wzywa panią Elsę Lindnow.
Proszę podnieść prawą dłoń
Czy przysięga pani na Boga i Wszystkich Świętych, mówić prawdę i tylko prawdę.
Przysięgam.
Pani Lindnow.
- Jaki jest pani zawód? - Jestem sprzątaczką.
- Gdzie pani pracuje? - 4... 345 Grosseplatz.
- Znała pani Lehmana Feldensteina? - Tak, znałam go.
- W jakim charakterze? - Był moim pracodawcą w 1935 r.
- Zna pani panią Irene Hoffman Wallner? - Tak.
- W jakim charakterze? - Była lokatorką w budynku.
Widziała pani kiedykolwiek panią Hoffman i pana Feldensteina razem?
- Tak. - W jakich to było okolicznościach?
Pan Feldenstein przyszedł spotkać się z panią Hoffman w jej mieszkaniu.
- Często to robił? - Dość często.
Czy kiedykolwiek zauważyła pani coś niezwykłego?
Tak.
Widziałam panią Hoffman, jak całowała pana Feldensteina w drzwiach swojego mieszkania.
- Czy były jeszcze jakieś inne sytuacje? - Tak, była jedna.
- Co się wtedy stało? - Przyszłam do mieszkania Pani Hoffman.
Chciałam posprzątać. Myślałam, że nikogo nie ma.
Zobaczyłam panią Hoffman siedzącą na kolanie pana Feldensteina.
Dziękuję, pani Lindnow. To wszystko.
Pułkowniku Lawson?
Proszę założyć słuchawki.
Pani Lindnow, jaka była pani przynależność polityczna?
Polityczna?
Sprzeciw, Wysoki Sądzie.
Przynależność polityczna świadka nie ma nic wspólnego ze sprawą.
Pułkownik Lawson znowu próbuje zaapelować do uczuć sądu.
Sprzeciw oddalony.
Może odpowiedzieć pani na pytanie, proszę?
Była pani członkinią Narodowego Socjalizmu?
Tak, byłam.
Byliśmy do tego zmuszeni.
"Byliśmy do tego zmuszeni."
Kiedy stała się pani członkinią Partii Nazistowskiej?
W 1933 roku.
Czy wszyscy Niemcy byli zmuszani do zostania członkami Partii Nazistowskiej w 1933 r.?
Proszę odpowiedzieć, pani Lindnow!
Została pani zmuszona do zostania członkiem Partii Nazistowskiej?
To wszystko.
Świadek jest wolny.
Obrona może kontynuować.
Obrona wzywa Irene Hoffman Wallner.
Pani Wallner,
nadal obowiązuje panią przysięga.
Pani Wallner, czy przyszła tu pani dobrowolnie?
Czy zgłosiła się pani dobrowolnie na świadka?
Tak.
Czy nie jest prawdą, że oskarżenie poprosiło panią, aby się pani tu stawiła?
Stawienie się tu musiało być dla pani nieprzyjemne?
Życie w tamtych czasach było nieprzyjemne.
Uznam to za potwierdzenie informacji,
że nie chciała tu pani przyjść. Dziękuję, pani Wallner.
Pani Wallner,
prawa norymberskie zostały ustanowione 15 września 1935 r.
- Gdzie pani wtedy była? - W Norymberdze.
Znała pani te prawa?
Że utrzymywanie stosunków fizycznych z Żydami było niezgodne z prawem?
Tak.
Była pani świadoma tego, że w Norymberdze, że szczególnie w Norymberdze,
nie tylko kontakty fizyczne z Żydami były zabronione, ale również jakiekolwiek utrzymywanie znajomości?
Tak.
Była pani świadoma tego, że może to ściągnąć na panią niebezpieczeństwo?
Tak, byłam tego świadoma.
Ale jak można przekreślić znajomość z dnia na dzień z powodu...
To już inne pytanie, pani Wallner. Nie pytałem pani o to.
- Była pani tego świadoma? - Tak, byłam.
Nadal spotykaliście się razem?
Tak.
Czy pan Feldenstein przynosił pani cukierki i papierosy.
Tak.
Czy pamięta pani, aby kiedykolwiek przyniósł pani kwiaty?
Tak, przynosił mi wiele rzeczy.
Ale tylko dlatego, że był bardzo miły.
Był najmilszą osobą, jaką znałam.
Czy zna pani świadka, panią Elsę Lindnow?
Tak, znam ją.
- Czy sprzątała pani mieszkanie? - Tak.
Czy pan Feldenstein przychodził panią odwiedzać?
- Tak. - Ile razy?
Nie pamiętam.
- Kilka razy? - Tak.
- Wiele razy? - Wiele razy.
- Czy pocałowała go pani? - Tak, pocałowałam go.
Czy był to więcej niż jeden pocałunek?
Tak.
Ale nie był to pocałunek o jakim pan myśli.
Był dla mnie jak ojciec. Był nawet kimś więcej.
Nawet kimś więcej?! Siedziała pani na jego kolanie?
Sprzeciw! Obrona szykanuje świadka, pod pretekstem uzyskania zeznania.
Sprzeciw oddalony.
Obrona ponownie robi parodię ze sprawiedliwości.
Pułkowniku Lawson, trybunał ustala zasady w tej sprawie, nie oskarżenie.
- Proszę kontynuować. - Siedziała pani na jego kolanie?
Tak. Nie było w tym nic złego ani nieprzyzwoitego.
Siedziała pani na jego kolanie?
Tak. Ale...
Usiadła pani na jego kolanie! Co jeszcze pani zrobiła?
To nie było tak, jak próbuje pan to przedstawić.
Co jeszcze pani zrobiła, pani Wallner?
Co pan próbuje zrobić?
Usiłuje pan...
Dlaczego nie chce pan, abym mówiła prawdę?
Tego właśnie chcemy, pani Wallner. Prawdy. Prawdy!
Przyznała pani, że widywała się z nim nadal.
Przyznała pani, że przychodził do pani mieszkania.
Przyznała pani, że całowała go. Przyznała pani, że siedziała na jego kolanie.
Co jeszcze pani przyzna? Co jeszcze?
Nic! Nic więcej nie miało miejsca.
- Co jeszcze? - Nic więcej! Nic.
Proszę przestać! Proszę przestać!
Co jeszcze pani przyzna, pani Wallner?
Herr Rolfe!
Znowu mamy przez to przechodzić?
Wysoki Sądzie, oskarżony jest pod takim stresem, że nie jest świadomy...
Jestem świadomy. Jestem świadomy.
Wysoki Sądzie, oskarżony chce złożyć oświadczenie.
- Wierzę, że obrona ma prawo. - Spokój, spokój.
Spokój!
Czy oskarżony chce złożyć oświadczenie?
Tak, chcę złożyć oświadczenie.
Wysoki Sądzie, obrona ma prawo prosić...
Oskarżony ma prawo do złożenia oświadczenia teraz.
- Muszę porozmawiać z moim klientem. - Ma prawo zrobić to teraz!
Trybunał odracza sprawę do jutra do 10:30 rano.
Co chce pan zrobić?
Co ma pan na myśli, próbując to zrobić?
Mają Göringa, Franka, Streichera... To koniec.
Myśli pan, że dla przyjemności jestem obrońcą w tym procesie?
Musiałem się upokorzyć na tej sali sądowej.
Dlaczego to zrobiłem?
Ponieważ chciałem coś zostawić narodowi niemieckiemu.
Chciałem zostawić im trochę godności. Chciałem zatrzymać te procesy.
Jeśli pozwolimy skompromitować każdego Niemca takiego jak pan,
stracimy prawo do zaufania sobie na zawsze!
Musimy patrzeć w przyszłość. Nie możemy patrzeć wstecz.
Chce pan, aby Amerykanie zostali tu na zawsze?
Mogę pokazać panu zdjęcia z Hiroszimy i Nagasaki.
Tysiące spalonych ciał.
Kobiet i dzieci.
Czy to jest ta ich moralność?
Jak pan myśli, dokąd nas zaprowadzą? Wiedzą o tym?
Myśli pan, że mają jakąkolwiek koncepcję rozwiązania naszych problemów?
Co jeszcze mogę panu powiedzieć?
Co jeszcze mogę panu powiedzieć, aby pan to dostrzegł?
Nic nie może pan powiedzieć.
Nic.
Nic nie zrobiono, aby złagodzić kryzys.
Kryzys sięgnął szczytu dziś po południu,
kiedy to linia kolejowa pomiędzy zachodnią stroną i Berlinem została zatrzymana.
Blokada na ziemi jest zakończona.
Jak pan myśli, co powinniśmy zrobić, generale? Wycofać się?
Nie możemy tego zrobić. Jeśli wycofamy się pod presją,
nasz prestiż na całym świecie będzie zagrożony.
Komuniści byliby wszędzie.
Co pan myśli o procesach, generale? Jaki jest pański stosunek do nich?
Jesteśmy zaangażowani w procesy,
ale uważam, że lepiej byłoby przyśpieszyć je tak, jak to tylko możliwe.
Co stanie się, jeśli zestrzelą jeden z naszych samolotów, generale?
Stawimy temu czoła, jeśli do tego dojdzie. Nie ma na razie innej odpowiedzi.
Powinieneś spróbować strudla. Jest tutaj wyśmienity.
Nie, dziękuję.
Dan, właśnie wróciłem z Berlina.
Nie sądzę, żeby tak było. Wielu ludzi tak myśli, ale ja nie.
Będzie to walka o przetrwanie przez następne 10 lat, może 20.
Niemcy są kluczem do przetrwania.
Każdy student geografii panu to powie.
Co próbuje pan przez to powiedzieć, senatorze?
Próbuję powiedzieć,
że kiedy nikt nie próbuje wpłynąć na twoją decyzję,
ważne jest, że robisz to, ponieważ jest to ważne.
Spójrzmy prawdzie w oczy, panowie. To jest wypisane na ścianie.
Będziemy potrzebowali każdej pomocy.
Będziemy potrzebowali poparcia niemieckiego społeczeństwa.
Więcej strudla, panowie?
Herr Janning, proszę kontynuować.
Chcę zeznawać w sprawie Feldensteina,
ponieważ był to jeden ze znaczących procesów ostatnich lat.
Nie tylko dlatego, aby zrozumiał to trybunał,
ale i całe niemieckie społeczeństwo.
Ale by móc to zrozumieć,
najpierw należy zrozumieć czasy, w jakich to się stało.
Panowała wówczas w kraju gorączka.
Gorączka hańby, upokorzenia, głodu.
Mieliśmy demokrację, tak, ale została podarta przez pewne elementy.
Przede wszystkim strach.
Strach o dzień obecny, strach o jutro,
strach przed sąsiadami, strach przed nami samymi.
Tylko wtedy, kiedy to zrozumiecie,
będziecie w stanie zrozumieć kim był dla nas Hitler.
Powiedział nam:
"Podnieś swoją głowę. Bądź dumny, że jesteś Niemcem."
"Są diabły pośród nas komuniści, liberałowie, Żydzi, cyganie."
"Kiedy te diabły zostaną zniszczone, skończy się twoja niedola."
Była to stara historia o poświęceniu jagnięcia.
Co z tymi, którzy wiedzieli o tym dobrze?
Ci, którzy wiedzieli, że te słowa kłamią i że są gorsze od kłamstwa?
Dlaczego siedzieliśmy cicho? Dlaczego braliśmy w tym udział?
Ponieważ kochaliśmy swój kraj.
Jaką różnicę zrobi fakt, że kilku politycznych ekstremistów straci swoje prawa?
Jaką różnicę zrobi fakt, że kilka mniejszości rasowych straci swoje prawa?
To tylko faza przejściowa.
To tylko etap, który przechodzimy. To zostanie odrzucone, prędzej czy później.
Hitler zostanie odsunięty, prędzej lub później.
"Kraj jest w niebezpieczeństwie! Będziemy maszerowali przeciwko naszym cieniom."
"Będziemy szli naprzód." "Naprzód" to wielkie hasło.
Historia powie jak się nam powiodło, Wysoki Sądzie.
Powiodło się nam bardziej, niż nam się śniło.
Dużo elementów nienawiści i siły Hitlera ma związek z tym, że zahipnotyzował Niemcy.
Zahipnotyzował świat!
Odnaleźliśmy się jako potężni sojusznicy.
To, czego nam odmawiano kiedy panowała demokracja, teraz nam dano.
Świat mówił: "Dalej, weź to. Weź to!"
"Weź Sudety. Weź Nadrenię. Zdemilitaryzuj je."
"Weź całą Austrię! Weź ją."
Wtedy, pewnego dnia, rozejrzeliśmy się w około,
i zdaliśmy sobie sprawę, że sami staliśmy się większym zagrożeniem.
Rytuał zapoczątkowany w tej sali sądowej,
opanował kraj jak wzburzona, grzmiąca choroba!
To co miało być fazą przejściową,
stało się codziennością.
Wysoki Sądzie,
byłem zadowolony, siedząc cicho podczas tego procesu.
Byłem zadowolony z opiekowania się moimi różami.
Byłem zadowolony, kiedy adwokat próbował uratować moje imię.
Do czasu, aż zdałem sobie sprawę, że aby uratować mnie,
będzie musiał znów podnieść to widmo.
Widzieliście, jak to robił.
Robił to w tej sali sądowej.
Sugerował, że Trzecia Rzesza była dobrodziejstwem dla ludzi.
Sugerował, że sterylizowaliśmy ludzi dla dobrobytu kraju.
Sugerował, że być może stary Żyd sypiał z 16-letnią dziewczyną.
Po raz kolejny, zostało to zrobione z miłości do ojczyzny.
Nie jest łatwo mówić o prawdzie.
Jeśli Niemcy mają doświadczyć jakiegoś zbawienia,
my, którzy wiemy o naszej winie, musimy przyznać się do niej.
Bez względu na ból i upokorzenie.
Wydałem wyrok w sprawie Feldensteina,
jeszcze zanim znalazłem się na sali sądowej.
Uznałbym go winnym bez względu na przedstawione dowody. To nie był proces.
To był ofiarny rytuał, a Feldenstein, jako Żyd, był bezradną ofiarą.
Wysoki Sądzie, oskarżony nie jest świadomy tego co mówi.
Nie jest świadomy znaczenia tego co mówię.
Jestem świadomy. Jestem świadomy!
Mój adwokat sprawił, że uwierzyliście,
że nic nie wiedzieliśmy o obozach koncentracyjnych.
Że nie byliśmy świadomi.
Gdzie byliśmy?
Gdzie byliśmy, kiedy Hitler zaczął krzyczeć o swojej nienawiści w Reichstagu?
Kiedy nasi sąsiedzi byli wyciągani z domów w środku nocy i wywożeni do Dachau?
Gdzie byliśmy, kiedy w każdej niemieckiej wiosce posiadającej stację kolejową,
były wagony bydlęce wypełnione dziećmi przewożonymi na ich eksterminację?
Gdzie byliśmy, kiedy płakały całymi nocami?
Byliśmy głusi? Głupi? Ślepi?
Wysoki Sądzie, muszę zaprotestować.
Mój adwokat powiedział, że nie byliśmy świadomi eksterminacji milionów.
Powiedział tylko, że wiedzieliśmy o eksterminacji setek osób.
Czy to czyni nas mniej winnymi?
Może nie znaliśmy szczegółów,
ale nie znaliśmy ich tylko dlatego, że nie chcieliśmy ich znać.
- Zdrajca! Zdrajca! - Spokój. Spokój.
Spokój!
Usadzić tego człowieka! I niech nie wstaje.
Zamierzam powiedzieć wszystkim prawdę.
Zamierzam powiedzieć wszystkim prawdę, nawet jeśli cały świat sprzysięgnie się przeciwko temu.
Zamierzam powiedzieć prawdę o Ministerstwie Sprawiedliwości.
Werner Lampe, starzec, który teraz płacze do swojej Biblii.
Starzec, który korzystał z odbierania własności,
skazując każdego na obóz koncentracyjny.
Friedrich Hofstetter, dobry Niemiec, który wiedział jak wypełniać otrzymane rozkazy.
Który skazywał ludzi na sterylizację.
Emil Hahn, zrujnowany, skorumpowany bigot,
opętany złem znajdującym się w nim samym.
I Ernst Janning, najgorszy z nich wszystkich,
ponieważ wiedział co zamierzali
i pozwolił im na to.
Ernst Janning, który uczynił ze swojego życia...
ekskrement.
Ponieważ kroczył wraz z nimi.
Wysoki Sądzie, moim obowiązkiem jest bronić Ernsta Janninga,
a teraz Ernst Janning przyznał się do winy.
Nie ma wątpliwości, że czuje się winnym.
Popełnił wielki błąd zgadzając się z ruchem nazistowskim,
mając nadzieję, że będzie to dobre dla jego kraju.
Jeśli ma zostać uznanym winnym,
należy pamiętać, że są też inni, którzy przyłączyli się,
którzy również muszą zostać uznani za winnych.
Ernst Janning powiedział: "Powiodło się nam bardziej, niż nam się śniło."
Dlaczego odnieśliśmy sukces, Wysoki Sądzie?
Co z resztą świata?
Nie wiedzieli jakie zamiary miała Trzecia Rzesza?
Nie słyszeli słów Hitlera nadawanych na całym świecie?
Nie czytali o zamiarach w "Mein Kampf",
wydanej w każdym zakątku świata?
Gdzie jest odpowiedzialność Związku Radzieckiego,
który podpisał w 1939 r. pakt z Hitlerem, umożliwiający mu przystąpienie do wojny?
Czy uznamy Rosję winną?
Gdzie jest odpowiedzialność Watykanu,
który w 1933 r. podpisał konkordat z Hitlerem,
zapewniając mu jego pierwszy olbrzymi prestiż?
Czy uznamy Watykan winnym?
Gdzie jest odpowiedzialność światowego przywódcy, Winstona Churchilla,
który powiedział w otwartym liście do Londynu w 1938 r.,
1938 r., Wysoki Sądzie:
"Jeśli kiedykolwiek Anglię dotknie narodowa katastrofa, będę modlił się do Boga,"
"aby zesłał człowieka o sile umysłu i woli jak Adolf Hitler."
Czy uznamy Winstona Churchilla winnym?
Gdzie jest odpowiedzialność amerykańskiego przemysłu,
który pomógł Hitlerowi odbudować jego arsenał,
czerpiąc z tego korzyści?
Czy uznamy przemysł amerykański winnym?
Nie, Wysoki Sądzie. Nie.
Same Niemcy nie są winne.
Cały świat jest odpowiedzialny za czyny Hitlera, a nie tylko Niemcy.
Łatwo jest skazać jednego człowieka, siedzącego na ławie oskarżonych.
Łatwo jest mówić o "podstawowej wadzie" niemieckiego charakteru,
która pozwoliła Hitlerowi urosnąć w siłę, a jednocześnie ignorować ją,
kiedy to Rosjanie podpisywali z nim pakt, Winston Churchill wychwalał go.
Amerykański przemysł czerpiący dzięki niemu korzyści!
Ernst Janning powiedział, że jest winny.
Jeśli tak jest, to wina Ernsta Janninga jest winą całego świata.
Nie mniej, nie więcej.
Majorze, musimy udzielić pomocy wojskowemu komendantowi, jak tylko będziemy mogli.
Musimy przerzucić w powietrzu 700 ton dziennie.
700 ton.
To dopiero zadanie.
Myślałeś, że kiedykolwiek będziemy przewozić węgiel i pomidory do tej dziury?
Ted, znamy się od lat.
Dlatego cię tu wezwałem.
Co zamierzasz zrobić jutro w sądzie?
Dobrze wiesz, co zamierzam zrobić.
Wiem co chciałbyś zrobić: zamknąć ich za kratami i wyrzucić klucz.
Wiesz, co tu się teraz dzieje?
Tak, wiem co się dzieje.
Jesteś wojskowym. Wiesz przeciwko czemu jesteśmy.
Inni może nie wiedzą, ale ty tak. Powiem ci prawdę.
Nie wiem co się stanie, jeśli zestrzelą jeden z tych samolotów.
Nie wiem co się stanie.
Wiem tylko tyle: jeśli Berlin pójdzie, Niemcy pójdą.
Jeśli Niemcy pójdą, Europa pójdzie.
Tak się mają sprawy. Tak to wygląda.
Posłuchaj, Matt. Zamierzam iść na całość.
Ani ty, ani Pentagon, ani Bóg na swoim tronie...
Myślisz, że z kim rozmawiasz?
Myślisz, że z kim, do cholery, rozmawiasz?
Kiedy maszerowaliście do Dachau, ja też z wami byłem.
Myślisz, że zapomnę co widziałem?
Nie jestem twoim przełożonym. Nie mogę i nie chcę wpływać na twoją decyzję.
Chcę ci tylko coś powiedzieć, abyś zrozumiał.
Potrzebujemy pomocy niemieckiego społeczeństwa.
Nie otrzymasz jej, jeśli skarzesz ich przywódców na długie więzienie.
Ted, tu chodzi o to, aby przetrwać, prawda?
Przetrwać najlepiej jak możemy, byle przetrwać.
Byle się pośmiać, Matt.
O co chodziło w tej wojnie?
O co chodziło?
To kończy prezentację dokumentacji dowodowej,
przeciwko tym oskarżonym.
Wysoki Sądzie,
w ciągu trzech lat, kiedy zakończyła się wojna w Europie,
ludzkość nie przekroczyła Jordanu.
W naszym własnym kraju odżył strach przed wojną,
który zmusił nas do sprawdzenia naszej obrony przed nią.
Mówi się o zimnej wojnie, na której mężczyźni i kobiety giną, jak na prawdziwej wojnie,
a pogłoski o prześladowaniu i okrucieństwie nie ucichają.
Te zdarzenia nie mają na celu pomagać, tylko podkreślić, co zdarzyło się na tej sali sądowej.
Ale gdzieś pośród tych zdarzeń,
odpowiedzialność za zbrodnie, które przedstawialiśmy podczas tego procesu,
musi mieć odbicie w rzeczywistości.
To jest decyzja, którą musi podjąć Wysoki Sąd.
To jest dylemat naszych czasów.
To jest dylemat pozostawiony wam.
Oskarżenie zakończyło swoją mowę.
Oskarżeni mogą teraz wygłosić swoje ostateczne oświadczenia.
Oskarżony Emil Hahn może się wypowiedzieć.
Wysoki Sądzie, nie zamierzam uchylać się od odpowiedzialności za swoje czyny.
Wręcz przeciwnie, będę ich bronił przed całym światem.
Ale nie będę stosował się do polityki innych.
Nie będę mówił dziś, że nasza polityka była zła,
kiedy wczoraj mówiłem, że była dobra.
Niemcy walczyły o swoje przetrwanie.
Pewne środki były konieczne, aby bronić kraj przed wrogami.
Nie mogę powiedzieć, że jest mi przykro, ponieważ stosowaliśmy te środki.
Byliśmy murem przeciwko bolszewizmowi.
Byliśmy filarem zachodniej kultury.
Murem i filarem zachodu, który chcecie posiąść.
Oskarżony Friedrich Hofstetter może się wypowiedzieć.
Służyłem mojej ojczyźnie przez całe moje życie,
w każdej sytuacji, w jakiej się znalazłem,
wiernie, z czystym sercem i bez złośliwości.
Kierowałem się ideą, którą uważałem za najważniejszą w moim zawodzie.
Ta mówi:
aby poświęcić własny sens sprawiedliwości dla autorytatywnego prawnego porządku,
należy spytać: czy jest to zgodne z prawem,
a nie: czy jest to lub nie jest sprawiedliwe.
Jako sędzia nie mogłem inaczej postąpić.
Jestem przekonany, że Wysoki Sąd odnajdzie miliony podobnych Niemców,
którzy wierzyli, że wypełniali swój obowiązek wobec ojczyzny,
którzy powinni być uznani za niewinnych.
Oskarżony Werner Lampe może się wypowiedzieć.
Wysoki Sądzie...
Oskarżony Ernst Janning może się wypowiedzieć.
Nie mam do dodania nic więcej ponad to, co wcześniej powiedziałem.
Oświadczenia zostały przyjęte, ostateczna argumentacja wysłuchana.
Teraz nie pozostaje nic innego, jak wydanie decyzji przez trybunał.
Trybunał ogłasza przerwę do czasu późniejszego zawiadomienia.
Zebrałem precedensy i argumenty,
które są oparte na podstawie przypadków
zawierających konflikt pomiędzy lojalnością wobec międzynarodowego prawa,
a prawem własnego kraju.
Dan, mamy górę materiału do przejrzenia.
Czego tam szukasz, Dan?
Szukałem zdjęć dołączonych do nakazów aresztowania.
Jakich zdjęć?
To jest Petersen zanim go zoperowali.
To jest Irene Hoffman.
Naprawdę miała 16 lat, prawda?
Feldenstein.
A tu jest chłopiec. Z pewnością nie miał więcej jak 14 lat.
Stracony za wypowiadanie się przeciwko III Rzeszy.
"Z rozkazu sędziego Friedricha Hofstettera."
Jeśli mogę coś powiedzieć, bardziej odpowiednie dla prawnej podstawy sprawy,
byłoby odwołanie się do francuskiego oskarżenia,
przed międzynarodowym trybunałem wojskowym.
"Oczywiste jest, że w państwie organizowanym według nowoczesnych kierunków,"
"odpowiedzialność jest ograniczona dla tych, którzy działali na rzecz państwa."
"Ponieważ sami są w pozycji, by osądzać zasadność wydawanych rozkazów,"
"sami mogą zostać oskarżeni."
Mam jeszcze inny, od Profesora Jahreiss'a:
"Aspekt prawny: Proces majora był przestępstwem."
Na podstawie tego, nie widzę gdzie oskarżenie
przedstawiło naprawdę wyraźny przypadek przeciwko obronie,
odnosząc się do zarzutów zawartych w akcie oskarżenia.
Bez względu na popełnione czyny nie możemy zgodzić się z interpretacją,
że ci oskarżeni są naprawdę odpowiedzialni za zbrodnie przeciwko ludzkości.
- Co sądzisz o tym, Dan? - Przechodziliśmy przez to cały dzień!
Jeśli teraz nie jest to jasne...
Zamierzasz przejrzeć te precedensy?
Nie jesteś nimi w ogóle zainteresowany?
Jestem zainteresowany, Curtiss. Mówiłeś o zbrodniach przeciwko ludzkości,
mówiłeś o oskarżonych, nie ponoszących odpowiedzialności za swoje czyny.
Chciałbym, abyś mi to wytłumaczył.
- Właśnie to zrobiłem. - Może.
Ale wszystko co usłyszałem, to legalna, dwulicowa gadka.
Wiesz, kiedy zostałem sędzią,
wiedziałem, że są pewni ludzie w mieście, których nie powinienem tykać.
Pamiętałem o tym, jeśli chciałem pozostać sędzią.
Jak, na Boga, oczekujesz ode mnie, abym spojrzał z innej strony
na morderstwo sześciu milionów ludzi?
- Jestem pewien, że nie miał na myśli... - Nie mówię ci, abyś spojrzał na to z innej strony.
Pytam cię, co dobrego da kierowanie się tą polityką?
Curtiss, mówiłeś że ludzie nie są odpowiedzialni za swoje czyny.
Będziesz musiał mi to wytłumaczyć.
Będziesz musiał mi to wytłumaczyć bardzo dokładnie.
Trybunał wznawia obrady.
Boże chroń Stany Zjednoczone Ameryki i ten trybunał.
Proces prowadzony przed tym trybunałem trwał ponad osiem miesięcy.
Materiałów dowodowych jest ponad 10 tys. stron.
Końcowe argumenty stron zostały przedstawione.
Proste morderstwa i okrucieństwa
nie mogą składać się na podstawę oskarżenia, przy zarzutach zawartych w tym akcie oskarżenia.
Właściwie, zarzutem jest świadomy udział
w ogólnokrajowej, rządowej organizacji, opartej na systemie okrucieństwa i niesprawiedliwości,
co jest pogwałceniem każdej moralnej i prawnej zasady, znanej każdemu cywilizowanemu społeczeństwu.
Trybunał uważnie przeanalizował akta sprawy
i znalazł w nich dużo dowodów
popierających ponad wszelką wątpliwość zarzuty stawiane tym oskarżonym.
Herr Rolfe, jest bardzo zręcznym obrońcą,
który utrzymywał, że są inni,
którzy muszą wziąć udział w odpowiedzialności
za to co się stało w Niemczech.
Jest to po części prawdą.
Rzeczywistą część winy ma też na tej sali sądowej cywilizacja.
Trybunał mówi, że osoby na ławie oskarżonych
są odpowiedzialne za swoje czyny.
Osoby, które siedziały w czarnych togach,
osądzając innych ludzi.
Osoby, które uczestniczyły we wprowadzaniu w życie praw i dekretów,
których celem była eksterminacja ludzi.
Osoby, które będąc na kierowniczych stanowiskach,
aktywnie uczestniczyły w wymuszaniu tych praw,
niezgodnych nawet z niemieckim prawem.
Zasada prawa kryminalnego w każdym cywilizowanych społeczeństwie
ma jedną wspólną treść:
Każda osoba, która wpływa na inną, by popełniła morderstwo,
każda osoba dostarczająca broń, w celu popełnienia przestępstwa,
każda osoba, która jest współwinna zbrodni,
jest winna.
Herr Rolfe podkreślał, że oskarżony Janning
był nadzwyczajnym prawnikiem
i że myślał, że działa w jak najlepszym interesie swojego kraju.
W tym także jest trochę prawdy.
Janning z pewnością jest tragiczną postacią.
Wierzymy, że brzydził się złem, które robił.
Jednak współczucie dla obecnego cierpienia jego duszy,
nie może przyczynić się do zapomnienia
o cierpieniu i śmierci milionów, spowodowanych przez rząd, którego był częścią.
Oświadczenie Janninga naświetliło wstrząsającą prawdę,
która wyszła na jaw podczas tego procesu.
Jeśli on i reszta oskarżonych byli zwyrodniałymi degeneratami,
jeśli wszyscy przywódcy III Rzeszy byli sadystycznymi potworami i szaleńcami,
wtedy te wydarzenia miałyby nie większe moralne znaczenie,
niż trzęsienie ziemi czy jakaś inna naturalna katastrofa.
Proces ten pokazał, że pod wpływem narodowego kryzysu,
nawet normalny, zdolny i nadzwyczajny człowiek,
może popaść w obłęd, zlecając zbrodnie
tak ogromne i okropne, że nie mieszczą się w głowie.
Nikt z tych, którzy znaleźli się na tym procesie, nie będzie w stanie ich zapomnieć.
Ludzie sterylizowani z powodu przekonań politycznych.
Szydzenie z przyjaźni i wiary.
Morderstwa dzieci.
Jak łatwo do tego doszło.
W naszym własnym kraju są również ci,
którzy mówią dziś o ochronie kraju i przetrwaniu.
Decyzja musi zostać podjęta w trosce o życie każdego narodu.
W momencie, kiedy uścisk wroga jest na jego gardle,
wtedy wydaje się, że jedynym wyjściem aby przetrwać, jest użycie metod wroga,
opierać przeżycie na tym, co jest korzystne,
spoglądać na to z innej strony.
Cóż, odpowiedzią na to jest... przetrwać jako kto?
Kraj nie jest skałą.
Nie jest rozszerzeniem samego siebie.
Jest tym, za czym się opowiada.
Jest tym, za czym się opowiada, gdy stoimy przed czymś najtrudniejszym.
Przed ludźmi świata.
W naszej decyzji będzie teraz zawarte to, za czym się opowiadamy:
Sprawiedliwość, prawda...
i wartość pojedynczego człowieka.
Strażnik postawi przed trybunałem oskarżonego Hahna.
Emil Hahn.
Trybunał uznaje pana winnym i skazuje pana na dożywocie.
Dziś pan skazuje mnie. Jutro skażą pana bolszewicy!
Strażnik postawi oskarżonego Hofstettera przed trybunał.
Friedrich Hofstetter.
Trybunał uznaje pana winnym i skazuje pana na dożywocie.
Strażnik postawi oskarżonego Lampe przed trybunał.
Werner Lampe.
Trybunał uznaje pana winnym i skazuje pana na dożywocie.
Strażnik postawi oskarżonego Ernsta Janninga przed trybunał.
Ernst Janning,
Trybunał uznaje pana winnym i skazuje pana na dożywocie.
On nic nie zrozumiał.
On po prostu nic nie zrozumiał.
Zrozumiał.
Sędzia Ives wygłosi swoje zdanie.
Chciałbym zaznaczyć, że byłem innego zdania podczas głosowania na decyzją tego trybunału,
którą podał sędzia Haywood, a z którym sędzia Norris się zgadza.
Zagadnienie działań oskarżonych,
którzy wierzyli, że działali w najlepszym interesie swojego kraju,
jest zagadnieniem, o którym nie można decydować jedynie na sali sądowej.
Może zdecydujemy o tym w sposób obiektywny,
na przełomie przyszłych lat, w prawdziwej perspektywie historii.
Gdzie mam położyć te książki, panie sędzio?
Proszę włożyć je do bagażnika, panie Halbestadt.
Panie sędzio, mam tu coś dla pana na drogę.
Och, nie. Jeśli da mi pani więcej jedzenia, nie będę miał miejsca na nic więcej.
To strudel, taki jak pan lubi.
Dziękuję. Dziękuję za wszystko.
- Położę go ostrożnie w aucie. - Dziękuję.
Bilety, paszport. Będę miał pańską przepustkę na lotnisku.
Proszę tam być nie później niż o trzeciej.
Proszę pozdrowić ode mnie pannę... Jak ona ma na imię?
Scheffler. Elsa.
- Jest mi pan coś winien. - Co ma pan na myśli?
Amerykanie nie są zbyt popularni w Norymberdze dziś rano.
- Dzień dobry, panie sędzio. - Dzień dobry.
Przyszedłem na prośbę mojego klienta, Ernsta Janninga.
Chciałby spotkać się z panem.
Właśnie jadę na lotnisko.
Powiedział, że bardzo mu na tym zależy.
Słyszał pan o werdykcie w sprawie IG Farben?
Większość z nich została uniewinniona. Reszta otrzymała lekkie wyroki.
- Werdykt zapadł dzisiaj. - Nie, nie słyszałem o nim.
Chciałbym założyć się z panem.
Nie zakładam się.
To byłby dżentelmeński zakład.
W przeciągu pięciu lat, ludzie których pan skazał na dożywocie, będą wolni.
Herr Rolfe, podziwiałem pańską pracę na sali sądowej przez wiele miesięcy.
Jest pan szczególnie przekonujący używając swojej logiki.
Więc to, co pan sugeruje, może mieć miejsce.
Jest to logiczne, patrząc na czasy, w których żyjemy.
Ale nie zawsze to co logiczne, musi być dobre.
Nic na Ziemi nie jest w stanie sprawić, aby tak było.
Ma pan gościa.
Herr Janning.
Sędzia Haywood.
Proszę, usiąść.
Dziękuję. Chciał się pan ze mną spotkać.
Tak. Jest coś, co chciałbym panu dać.
Nagranie.
Nagranie mojej sprawy, tak jak ją zapamiętałem.
Chciałem dać je komuś, komu mogę zaufać.
Komuś, kogo uważam, że poznałem podczas procesu.
Dziękuję.
Dobrze się nim zajmę.
Zdaję sobie sprawę z presji, która spadła na pana.
Będzie pan krytykowany.
Pańska decyzja nie będzie należała do popularnych.
Jeśli ma to jakieś znaczenie dla pana,
ma pan szacunek przynajmniej jednej osoby, którą pan skazał.
Ze wszystkich słusznych rzeczy na świecie, pański werdykt był jednym z nich.
Dziękuję.
To, co powiedział pan na sali sądowej, powinno było zostać powiedziane.
Sędzio Haywood...
Powodem, dla którego poprosiłem pana, aby pan tu przyszedł...
Ci ludzie, te miliony ludzi,
nigdy bym nie przypuszczał, że do tego dojdzie.
Musi mi pan uwierzyć. Musi pan.
Herr Janning, doszło do tego,
gdy pierwszy raz skazał pan na śmierć człowieka, o którym wiedział, że jest niewinny.
Procesy Norymberskie trwały do 14 czerwca 1949 roku.
99 osób skazano na więzienie. Wszystkich zwolniono przedterminowo.
Korekta: FILioza C.G.P. 2013